«وراثت استراتژیک و پیوند عرفانی» تبیین جایگاه پیروی در رهبری معنوی علی کمساری رییس موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(س) در تاریخ تمدنی و سیاسی، مفاهیمی چون «وراثت» ،«جانشینی»و «پیروی»، غالباً در چارچوب‌های مادی یا اداری تعریف شده‌اند؛ اما وقتی سخن از «ولایت» و «رهبری معنوی» به میان می‌آید، مفهوم پیروی از سطح یک تقلید ساده فراتر می‌رود و به یک «تلازم وجودی» تبدیل می‌شود. در مورد رهبر شهید انقلاب، وقتی از «دنباله‌روی مشی و منش امام »از سوی ایشان سخن می‌گوییم،در واقع در حال تحلیل یک پیوند استراتژیک و عرفانی هستیم؛ پیوندی که در آن، هدف، متغیر نیست و تنها ابزارها در مواجهه با تحولات زمان، بازتعریف می‌شوند. این نوشتار در پی تبیین این نکته است که چگونه اراده رهبر شهید اعلی الله مقامه الشّریف در پیشبرد نظام، در حقیقت بازتابی از همان «نقشه راه» امام خمینی سلام الله علیه بود و چگونگی این پیروی، نه یک پیروی ایستا، بلکه حرکتی پویا در مسیر حق و حقیقت و اهداف الهی بود. ▪️تکوین پیوند؛ از شاگردی تا تداوم رسالت برای درک عمق این پیروی، باید ابتدا به ریشه‌های این پیوند نگریست. پیوند میان حضرت امام خمینی (س) و آیت الله خامنه ای (ره)، پیوندی بود که در فضای «سلوک» و «جهاد» شکل گرفت. در ادبیات عرفانی، شاگردی راستین، زمانی به کمال می‌رسد که بتواند «اراده استاد» را در خود جای دهد؛ نه به گونه‌ای که استقلال خود را از دست بدهد، بلکه به گونه‌ای که اراده‌اش با هدف غایی استاد همسو و هم پوشان شود. حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در دوران سخت شکل‌گیری انقلاب نه تنها به عنوان یک همراه، بلکه به عنوان شاگردی که «زبان حال امام» را به نیکی می‌فهمید، در کنار ایشان بود.
