نفرین نکرد، دعا کرد

مادری تعریف می‌کرد: «پسرم با بی‌انصافی از کار اخراج شده بود. دلم می‌خواست به همه‌شان بد و بیراه بگویم؛ اما دیدم با نفرین چیزی درست نمی‌شود.» این دوراهی را همه می‌شناسیم: دلِ پر از درد، و دستی که نمی‌داند قهر کند یا مهر. 📖 انسان کامل چون مظهر همه‌ی نام‌های خداست، هماهنگی قهر و مهر را بهتر از هر کس نشان می‌دهد. در جنگ احد، با آن همه زخم و رنج، به پیامبر (ص) پیشنهاد کردند دشمن را نفرین کند. فرمود: «لَم اُبعَث لَعّاناً بَل بُعِثتُ داعِیاً وَ رَحمَه»؛ من برای لعن مبعوث نشده‌ام، برای دعوت و رحمت آمده‌ام. و بعد دعا کرد: خدایا قوم مرا هدایت کن، اینان نمی‌دانند. قرآن این آمیختگی را «هجر جمیل» می‌نامد: «وَ اهجُرهُم هَجراً جَمیلاً»؛ از آنان فاصله بگیر، اما زیبا. همان‌طور که حضرت یعقوب (ع) در هجران یوسف، «صبر جمیل» کرد. نکته اینجاست که فاصله گرفتن، خودش قهر است؛ اما می‌شود همین قهر را زیبا کرد. پیامبر (ص) در میدان سیاست و جنگ «صفح جمیل» داشت، و در خانه هم؛ حتی وقتی جدایی لازم بود، مامور شد «سَراحاً جَمیلاً» رها کند: خوش و بی‌آزار. 🌿 قرآن هم که عصاره‌ی اخلاق پیامبر (ص) است همین‌گونه است؛ برای مومنان شفا و رحمت، و برای ستمگران زیان. اما این زیان از قرآن نیست؛ مثل میوه‌ی شیرینی است که معده‌ی بیمار آن را پس می‌زند. 🌱 یعنی قهر در زندگی من ممنوع نیست؛ گاهی لازم است فاصله بگیرم، «نه» بگویم، مرز بگذارم. سوال این است: این قهر، جمیل هست؟ درونش دعا هست یا نفرین؟ قهری که مهر در دلش باشد، آدم را می‌سازد؛ قهری که از مهر خالی باشد، فقط می‌سوزاند.