اینجا فرماندهی، میراث یک نسل است!

ترامپ و همفکرانش هنوز گمان می‌کنند با شمردن چند نام و چند صندلی خالی، می‌توانند معادله قدرت در ایران را حل کنند؛ غافل از اینکه فرماندهی، در جمهوری اسلامی، یک اسم روی کاغذ نیست که با حذف صاحبش، فروبریزد؛ یک مکتب است که نسل به نسل، سینه‌به‌سینه و سنگر به سنگر منتقل شده است. انتصابات اخیر رهبر انقلاب، بیش از آنکه صرفاً جابه‌جایی چند فرمانده باشد، پاسخی بی‌صدا اما کوبنده به یک ادعای پرسر‌وصداست؛ پاسخی از جنس همان ضربه‌ای که نه با فریاد، که با استواری میدان داده می‌شود. کسانی که امروز بر جایگاه‌های حساس نظامی و امنیتی تکیه زده‌اند، یک‌شبه از راه نرسیده‌اند. بسیاری از آنان، مردان سال‌های آتش و خون‌اند؛ فرزندان همان نسلی که جنگ را نه از پشت نقشه و نمایشگر، که در گل‌ولای خاکریز و زیر باران آتش آموختند. فرماندهانی که پرونده‌شان نه با مرکب اداری، بلکه با سال‌ها تجربه، میدان و آزمون نوشته شده است. این همان نقطه‌ای است که محاسبه اتاق‌های فکر دشمن را به هم می‌ریزد. دشمن خیال می‌کند اگر چند ستون خیمه را هدف بگیرد، خیمه فرو می‌افتد؛ حال آنکه در این سرزمین، ستون‌ها از جنس چوب نیستند؛ ریشه دارند. اگر شاخه‌ای بریده شود، ریشه هنوز در خاک است؛ و از همان ریشه، جوانه‌های تازه سر برمی‌آورند.