آنجا که ارادت، از مرزِ حقیقت می‌گذرد؛ سخنی در پاسداری از حرمت مقامات دینی و نقد یک قیاس بی‌دلیل

گاهی انسان سخنی می‌شنود که نخست آرزو می‌کند اشتباه شنیده باشد؛ دوباره گوش می‌دهد، کلمات را در ذهن مرور می‌کند و امیدوار است شاید مقصود گوینده چیز دیگری بوده است. اما هنگامی که همان عبارت، روشن و بی‌پرده تکرار می‌شود، دیگر نمی‌توان از کنار آن به سادگی گذشت.