اتحاد به‌مثابه «هم‌افزایی در جنگ»

درنگی در پیام اخیر رهبر عزیز انقلاب پیرامون وحدت کلمه همانطور که پیام «علی‌الاصول» رهبر عزیز انقلاب برای برخی بهانه تسویه حساب سیاسی شد، پیام «وحدت کلمه» ایشان هم به این سرنوشت دچار شد. من قصد دارم در این یادداشت فارغ از غوغای سیاسی این روزها از منظری بی‌طرف نسبت به جریان‌های سیاسی موجود، فرازهای مربوط به اتحاد و انسجام اجتماعی در این پیام را مورد بازخوانی قرار دهم. نخست باید ببینیم که وحدت کلمه به چه کارمان می‌آید؟ چرا باید علیرغم تفاوت دیدگاه‌ها با یکدیگر متحد و منسجم باشیم؟ پاسخ رهبر انقلاب این است: «برای تحقّق آرمان‌های بلند انقلاب اسلامی و تامین عزّت و استقلال ایران عزیز خصوصاً در برابر دشمن جنایتکار و حیله‌گر امریکایی» یعنی اتحاد و انسجام میان مردم و مسیولان به‌مثابه هم‌افزایی در برابر دشمن آمریکایی. این سخن بدان معناست که ما با اصحابِ «بدیم بره» اتحادی نداریم. وحدت کلمه یعنی وحدت حول «حفظ کنیم» نه وحدت بر محور «بدیم بره»!! کسانی که نامه می‌نویسند که «جنگ نمی‌خواهیم»، بیانیه می‌دهند که «صلح شرافتمندانه» کنیم یا با اشک تمساح ریختن برای جنوب خواهان پایان رنج برای مردم ایران هستند و مشخصا هم منظورشان کوتاه آمدن ایران در این جنگ وجودی است، طرف ما برای وحدت و انسجام نیستند. هذا اول الکلام!