تلفظ، انتخاب بستری است نه هویت ثابت

چند شب پیش در یک پیام صوتی خانوادگی متوجه شدم خودم هم جمله‌ای را که سال‌ها با احتیاط بر آن تاکید داشتم ، نیمه‌کاره و سریع گفتم: نمی‌دونم ، چی بگم، ببینم چی می‌شه. بلافاصله خودم تعجب کردم . من! ؛ نه از تلفظ، از این که چطور سرعت و صمیمیت شبکه‌های اجتماعی آرام‌آرام به گفتار من هم راه پیدا کرده است. این همان نقطه‌ای است که بحث درباره تاثیر شبکه‌های اجتماعی بر تلفظ نسل جدید جدی می‌شود، نه به‌عنوان یک بحران اخلاقی، بلکه به‌عنوان یک مسیلهٔ سواد رسانه‌ای. در سال‌های اخیر سه الگوی تلفظی در گفتار بخشی از نسل جدید پررنگ‌تر شده است: تلفظ‌های نصفه مثل کوتاه‌کردن واژه‌ها برای هم‌قدم شدن با سرعت ریلز و وویس؛ تلفظ‌های نادرست مثل استرس و شکل‌های تازه‌ای که از طریق میم، اینفلوینسر یا تلفظ‌های ویروسی جا می‌افتند؛ و تلفظ‌های شکسته مثل آوردن شکل‌های محاوره‌ای در متن‌ها و موقعیت‌هایی که انتظار رسمی‌تر دارند. اما نکتهٔ مهم این است که این تغییرها لزوما نشانه بی‌سوادی نیستند؛ اغلب نشانهٔ جابه‌جایی قرارداد زبانی و اقتصاد زبانی هستند: کوتاه‌تر، سریع‌تر، بامزه‌تر و مناسب‌تر برای فضای شبکه‌های اجتماعی.