زنگ خطری برای تمامی مسافرت‌های هوایی

دوازدهم تیر، تنها سالگرد یک حادثه تلخ نیست؛ نماد مظلومیت انسان‌هایی است که قربانی سیاست، جنگ و استانداردهای دوگانه شدند. در چنین روزی، هواپیمای مسافربری ایران با ۲۹۰ سرنشین، از جمله ۶۶ کودک، بر فراز خلیج فارس هدف موشک ناو آمریکایی قرار گرفت و همه سرنشینان آن جان باختند. این پرواز در مسیر عادی و غیرنظامی خود در حرکت بود. سال‌ها از آن جنایت گذشته است، اما پرسش همچنان پابرجاست: چگونه کشوری در برابر چشمان جهانیان به یک هواپیمای مسافربری غیر نظامی حمله می کند . چگونه به راحتی به یک مدرسه کودکان در میناب با موشک حمله ور می شود و ادعای حقوق بشر و انسانیت دارد امروز جهان، تصاویر تلخ جان باختن کودکان، زنان و غیرنظامیان در جنگ‌ تحمیلی دوم و سوم و در لبنان و فلسطین وحملات به مناطق مسکونی را به چشم می‌بیند. این رخدادها بار دیگر این مطالبه را زنده می‌کند که مدعیان حقوق بشر و حقوق بشردوستانه از جمله جنایتکاران کودک کش هستند . از نگاه افکار عمومی جهانیان ، فاصله‌ای میان کودکانی که در پرواز ۶۵۵ جان باختند و کودکانی که در کلاس درس، زیر آوار مدرسه ماندند، وجود ندارد؛ همه آنان قربانیان جنگ و خشونت امریکایی ‌اند اگر سرنگونی هواپیمای مسافربری ایران در ۱۲ تیر ۱۳۶۷ نماد بی‌اعتنایی به جان غیرنظامیان بود، حمله به مدرسه «شجره طیبه» در میناب در جریان جنگ اخیر نیز، بنا بر گزارش‌ها، بار دیگر توجه افکار عمومی را به آسیب‌دیدن کودکان و غیرنظامیان در درگیری‌های مسلحانه جلب کرد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، این حمله به کشته و زخمی شدن شمار زیادی از دانش‌آموزان و کارکنان مدرسه انجامید و واکنش‌های گسترده‌ای را در داخل و خارج از ایران برانگیخت.