ابن سینا و چرخش عرفانی در اندیشه‌ی سیاسی ایران میانه

ابوعلی سینا را شاید بتوان آخرین نماینده‌ی بزرگ نحله‌ی عقل گرا در ایران به حساب آورد. او توجه زیادی به سیاست نشان نداد و تنها در فصول پایانی کتاب شفا و در ذیل الهیات، بحث مختصری در باب آن آورد. وی همانند ارسطو و به پیروی از فارابی، انسان را موجودی اجتماعی می‌دانست که بدون زندگی در اجتماع، قادر نیست نیازهای خود را برآورده کند. زیست اجتماعی، به نوبه خود به معاملات منتهی می شود که آن نیز باید بر قواعدی عادلانه استوار شود.