ای پاسخ گرامی امن یجیب ها...

امروز خبر این است: امامت به مهدی(عج) رسیده است. خبر کوتاه است، اما مگر می‌شود قرن‌ها انتظار را در یک جمله جا داد؟ امام حسن عسکری(ع) که به شهادت رسیدند، دشمن خیال کرد شاید چراغ هم با صاحب چراغ خاموش شود. خیال خامی بود. آنها هنوز نفهمیده بودند امامت، شمعی نیست که با رفتن یک نفر تمام شود؛ رودخانه‌ای است که اگر سنگ هم سر راهش بگذاری، راه دیگری برای رسیدن به دریا پیدا می‌کند. مهدی آمد؛ البته نه آن‌گونه که مردم آمدن را می‌شناسند. آمد تا حجت خدا در زمین بی‌صاحب نماند؛ آمد تا رشته‌ای که از غدیر آغاز شده بود، پاره نشود؛ آمد تا وعده‌ای که پیامبر(ص) داده بود، در امتداد تاریخ زنده بماند. پیامبر(ص) فرموده بود: «اِنِّی تَارِکٌ فِیکُمُ الثَّقَلَیْنِ، کِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی اَهْلَ بَیْتِی...» قرآن و عترت. و بعد فرمود: «لَنْ یَفْتَرِقَا حَتَّی یَرِدَا عَلَیَّ الْحَوْضَ.» از هم جدا نمی‌شوند. این جمله را باید گذاشت وسط میز و درباره‌اش فکر کرد. اگر قرآن قرار است تا قیامت بماند، عترت پیامبر(ص) هم قرار نیست در میانه تاریخ گم شود. اگر هدایت ادامه دارد، راهنمای هدایت هم باید باشد. پس مسیله حضرت مهدی(عج)، مسیله یک افسانه برای روزهای سخت نیست. مسیله، امید سازمان‌یافته یک مکتب به آینده است. و چه چیزی برای دشمن خطرناک‌تر از ملتی که آینده دارد؟ ملت بی‌آینده را می‌شود با چند خبر بد ترساند. می‌شود با چند شکست، ناامیدش کرد. می‌شود به او گفت «دیدید؟ نمی‌شود!» و کار را تمام‌شده دانست. اما ملت منتظر، یک «اما»ی بزرگ در آستین دارد. می‌گوید: هنوز تمام نشده. این «هنوز» را دست‌کم نگیریم. گاهی تاریخ را همین یک کلمه نجات داده است. مهدویت یعنی هنوز عدالت، آرزو نیست؛ مقصد است.