محکم و محتاط

برای آنان که امکان خدمت یافته‌اند و سیل تبریک‌ها به سویشان جاری است، هیچ چیز بهتر از نصیحت‌های رهبر شهید پیدا نکردم. بخش اول، از دل قرآن: فخذها بقوه چیزی هم بنده ندارم؛ جان و آبرو متاع کمی است برای این‌که در این راه بذل شود؛ و من کاملاً آماده‌ام این دو عنصری را که دارم، بذل کنم. دوره‌ی جوانی ما - که دوره‌ی لذّت بردن از زندگی است - در این راه گذشته است. امروز هم در دوره‌ی پیری هستیم. بنده امروز در سنینی هستم که زندگی برایم این قدر لذّتی ندارد. لذایذ زندگی برای ما، امروز دیگر لذایذ نیست. در آخر عمر، در فصل‌انحطاط عمر، در فصل ضعف قوای جسمانی و بقیه‌ی قوای موجود بشری، دلبستگی‌ای به حیات نیست. آنچه بنده دارم - جان و آبرو - مال این راه است؛ مال هم که الحمدللَّه ندارم. بنده به این مسوولیت کنونی هم هیچ دلبستگی‌ای ندارم. ممکن است بسیاری از شما این را ندانید، اما در این جمع خیلیها هستند که می‌دانند. بنده به این مسوولیت فعلی هیچ دلبستگی‌ای ندارم، جز به عنوان انجام وظیفه. الان هم که مشغولم، فقط به خاطر انجام وظیفه است؛ از روز اول هم همین‌طور بود. از آن روزِ مجلس خبرگان، آقایان که رای دادند، با مقاومت و امتناع و مخالفت جدّی و پیگیر خود بنده مواجه بودند؛ منتها وقتی مسوولیت آمد، گفتم: «خذها بقوّه». آدمی نیستم که اگر مسوولیت بر دوش من گذاشته شد، بخواهم درباره‌ی انجام این مسوولیت، ضعف نشان بدهم؛ نه، این وظیفه‌ی من است و این وظیفه را به فضل الهی و به توفیق و هدایت او انجام خواهم داد. ۱۳۷۹/۰۴/۱۹