هراسی که آمریکا را به «بله قربان» می‌رساند؛ روایتی از ایران هسته‌ای تا شکست لیبی‌ سازی

در آیینِ وداع با سیدالشهدای انقلاب اسلامی، آن یگانه رهبرِ عاشق و مولایِ جان‌های بی‌قرار، قلم به سوگ نشسته و واژه‌ها در هیاهوی اندوه لال می‌شوند. ای مولای من، ای رهبرِ عزیز و ای امامِ مقتدرِ ما، ای آقای شهیدِ امتِ اسلامی و پدرِ گران‌قدرِ ملتِ ایران، بدرود؛ تو زیستی به حکمِ شرافت و گذشتی به رسمِ عزت و صلابت و اگرچه قامتِ خاکی‌ات را در آغوشِ خاک سپردیم، اما نامِ بلندت در تار و پودِ جانِ ما ریشه دوانید و جاودانه گشت. تاریخِ بشریت صحیفه‌ای است که نامِ حضرت آیت‌الله العظمی امام سید علی خامنه‌ای (رضوان‌الله‌تعالی‌علیه) را با جوهرِ ایثار و غیرت در بلندترین سطرِ خود نگاشته است. تو نه تنها در حافظه‌ی جمعیِ این سرزمین، که در وجدانِ بیدارِ ملتِ ایرانِ عزیز و سرافراز به مقامی بلند و دست‌نیافتنی تکیه زدی؛ یادِ تو چون کوهی استوار در پسِ هر طوفانِ زمانه استقامت می‌آموزد و خاطره‌ات چراغی فروزان در شب‌های پرپیچ‌وخمِ آینده خواهد ماند، چرا که مردانِ خدا با رفتنِ خویش آمدنِ حقیقت را به تصویر می‌کشند. اکنون بر عهدِ خویش می‌نشینیم و از درگاهِ حق تعالی توفیقِ گام‌نهادن در همان مسیرِ نورانی و ترسیم‌شده‌ات را مسیلت می‌داریم. ان‌شاءالله که لیاقتِ ادامه‌ی این راهِ مقدس را بیابیم و در سایه‌سارِ ولایت با دلی سرشار از یقین، پیروِ راستینِ فرامینِ خلفِ صالح، حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای (مدظله‌العالی) رهبرِ معظمِ انقلاب اسلامی باشیم؛ تا پای جان بر این پیمان استواریم و در اطاعتِ اوامرِ الهی ثابت‌قدم و سربلند، پرچمِ عدالت و ایمان را به دستِ آیندگان بسپاریم.