بومی‌سازی خط پیرولیز پسماندهای پلاستیکی دفنی توسط محققان ایرانی

اجتماعی به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری تسنیم، محققان شرکت دانش بنیان «فناوری نوین انرژی عرصه پارسیان» موفق به بومی‌سازی دانش طراحی، نصب، راه اندازی و بهره برداری پیوسته از خط پیرولیز پسماندهای پلاستیکی دفنی شدند. سعید زارع ده آبادی، مدیرعامل این شرکت دانش‌بنیان درباره مهمترین دستاورد این شرکت گفت: سال 99 دستگاه تولید سوخت از پسماندهای پلاستیکی دفنی را از چین خریداری و نصب کردیم. اما شرکت چینی اطلاعات مربوط به اجرا و راه اندازی و پارامترهای تولید این خط را در اختیار ما قرار نداد. وی افزود: در نتیجه متخصصان داخلی ناچار شدند بخش قابل توجهی از دانش فنی مورد نیاز را خودشان به دست آورند. نقشه‎های کارخانه، جانمایی تجهیزات، لوله کشی، کنترل و برق و سایر نقشه‎های اجرایی توسط تیم شرکت تهیه و اجرا شد. مدیرعامل این شرکت دانش‌بنیان گفت: پس از دریافت خوراک از شهرداری و آغاز آزمایشی فرایند، در رآکتور پیرولیز به جای روغن پیرولیز، واکس تولید می شد. این واکس پس از سرد شدن گازهای خروجی از رآکتور تشکیل و مسیرهای خط را مسدود می‌کرد. وی ادامه داد: برای پیدا کردن علت این مشکل، آزمایش‌‏ها و بررسی‎های متعددی انجام شد و در نهایت مشخص شد مقدار شیرابه موجود در خوراک بسیار زیاد است؛ به طوری که حدود 70 درصد خوراک دریافتی را شیرابه تشکیل می داد. زارع توضیح داد: وجود آب زیاد مانع کامل شدن واکنش پیرولیز می‏شد و واکنش به جای حرکت به سمت تولید روغن پیرولیز، به صورت ناقص انجام می‏گرفت و واکس تولید می‏شد. پس از مذاکره با شهرداری و تغییر خوراک از پسماند تر به خوراک خشک، مشکل تولید واکس برطرف شد. وی یکی دیگر از دستاوردهای مهم این پروژه را دستیابی به روش بهره‌‏برداری پیوسته عنوان کرد و گفت: شرکت چینی خط را یک خط پیشرفته و پیوسته معرفی کرده بود، اما چون اطلاعاتی درباره این ادعا در اختیار نداشتیم، در ابتدا خط را به صورت بچ (Batch) راه اندازی کردیم. مدیرعامل این شرکت دانش‌بنیان افزود: در فرایند بچ، پس از ورود خوراک به رآکتور، دمای رآکتور به حدود 500 درجه سانتی گراد می‌رسد و پلاستیک موجود در خوراک تجزیه و به گاز تبدیل می‌شود. این گاز پس از خروج از رآکتور به روغن پیرولیز تبدیل می‌شود و بخشی از مواد غیرپلاستیکی مانند سلولز و پارچه نیز به کربن تبدیل شده و در انتهای رآکتور باقی می‎ماند. وی ادامه داد: برای تخلیه این کربن، رآکتور باید سرد شود، زیرا کربن داغ در تماس با اکسیژن می‎تواند آتش بگیرد. سپس کربن تخلیه و رآکتور دوباره گرم و بارگیری می‎شود. این فرایند باعث اتلاف انرژی زیادی می‎شود و می‏تواند صرفه اقتصادی خط را کاهش دهد. زارع ده آبادی گفت: با بررسی قابلیت خط و انجام آزمایش‏های مختلف، توانستیم روش بهره‎برداری پیوسته را به دست آوریم و خط را به صورت پیوسته مورد استفاده قرار دهیم. تغذیه خوراک در دمای 500 درجه وی درباره نحوه عملکرد خط پیوسته توضیح داد: رآکتور دارای دو ماردون یا اسکرو است که یکی برای تغذیه خوراک و دیگری برای تخلیه مواد استفاده می‎شود. خوراک از طریق ماردون تغذیه وارد رآکتور می‏شود و پس از رسیدن رآکتور به دمای فرایند، واکنش آغاز میشود. زارع افزود: در این روش، زمانی که رآکتور در حال کار و دمای آن حدود 500 درجه سانتی گراد است، امکان ورود خوراک جدید به رآکتور وجود دارد و نیازی نیست برای هر بار تغذیه، رآکتور سرد و دوباره گرم شود. وی گفت: در ایران، بیشتر خطوط پیرولیز لاستیک به صورت دوار و ناپیوسته یا بچ فعالیت می‏کنند. در این خطوط، رآکتور باید برای بارگیری باز شود، خوراک وارد شود، سپس رآکتور تا دمای حدود 700 درجه گرم شود و پس از انجام فرایند نیز سرد شود تا کربن و سایر مواد باقی مانده تخلیه و دوباره شارژ شود. نخستین تجربه استفاده از پسماند پلاستیکی دفنی مدیرعامل این شرکت دانش‌بنیان با بیان اینکه در ایران تجربه مشابهی در زمینه پسماند پلاستیکی دفنی وجود نداشته است، گفت: در مورد استفاده از پلاستیک دفنی، تجربه‎ای در ایران نداشتیم و این نخستین بار است که از این خوراک برای تولید روغن پیرولیز استفاده می‎کنیم. وی افزود: در فرایندهای پیوسته موجود در برخی خطوط جدید، رآکتورهای بسیار طولانی و ماردون‏های بزرگ استفاده می‎شود و زمان باقی ماندن خوراک در این خطوط ممکن است به حدود 72 ساعت برسد. طول برخی از این رآکتورها نیز به حدود 35 تا 40 متر می‎رسد و ظرفیت آنها حدود 100 تن در روز است که هزینه سرمایه‌گذاری بسیار بالایی دارند. پیرولیز؛ راهکاری برای پسماندهای دفنی زارع با اشاره به مشکلات ناشی از دفن طولانی مدت پسماند گفت: دفن پسماند به ویژه در برخی شهرهای شمالی کشور به یک مسیله جدی تبدیل شده است. محل‌هایی که سال‎ها برای دفن زباله مورد استفاده قرار گرفته‌اند، با توسعه شهرها به مناطق مسکونی نزدیک شده‎اند و انباشت پسماند در آنها موجب آلودگی خاک، آب و هوا شده است. وی ادامه داد: یکی از روش‎های مدیریت این پسماندها، زباله‎سوزی است، اما این روش به سرمایه‎گذاری بسیار بالا و مصرف آب نیاز دارد. همچنین در دمای بالای فرایند زباله‏سوزی، برخی عناصر سمی موجود در پسماند می‏توانند وارد جریان گاز خروجی شوند و در صورت تصفیه نشدن، آلودگی ایجاد کنند؛ به همین دلیل تجهیزات تصفیه گاز و فیلترهای الکترواستاتیک نیز مورد نیاز است. مدیرعامل این شرکت دانش‌بنیان افزود: در کشورهایی مانند چین و هند، پیرولیز به عنوان یکی از روش‎های تبدیل پسماند به محصولات با ارزش مورد استفاده قرار گرفته و واحدهای مختلفی برای خوراک‎های گوناگون از جمله ضایعات کشاورزی توسعه یافته است. زارع گفت: با توجه به اهمیت موضوع مدیریت پسماند، موسسه دانش‎بنیان برکت از حدود سال 1400 در این شرکت سرمایه گذاری کرده که در ادامه، قراردادی با شهرداری اصفهان برای اجرای یک واحد 10 تنی منعقد و خط وارد کشور و در کارخانه بازیافت اصفهان نصب و راه اندازی شد. وی درباره محل هزینه‌کرد این حمایت گفت: بخش عمده این منابع برای خرید ماشین آلات و تکمیل خط هزینه شد. بخشی از تجهیزات مانند مشعل‌ها، سیستم کنترل، تجهیزات برقی و نقاله‌ها که امکان تامین آنها از داخل وجود داشت، از قرارداد خرید خارجی حذف و از داخل تامین شد. وی ادامه داد: بخشی از منابع نیز برای اجرای اسکلت فلزی، نصب تجهیزات و هزینه‌های پیش از بهره‎برداری اختصاص یافت و تیمی حدود 8 تا 10 نفر نیز نزدیک به یک سال در فرایند راه اندازی فعالیت داشتند. توسعه فناوری برای خوراک‎های مختلف زارع درباره برنامه آینده شرکت گفت: تجربه کار با خوراک شهرداری نشان داد این فناوری قابلیت استفاده برای خوراک‌های مختلف را دارد. در آزمایش‎های انجام شده، برخی خوراک‎های خارج از سایت شهرداری نیز بررسی شد و نتایج خوبی به دست آمد. مدیرعامل این شرکت دانش‌بنیان افزود: این فناوری می‏‌تواند برای خوراک‏‌هایی مانند لجن‌های نفتی، آف‌اسپک پتروشیمی و ضایعات کشاورزی نیز مورد استفاده قرار گیرد. وی ادامه داد: با توسعه این دانش، علاوه بر امکان تکرار اجرای این فناوری در شهرهای دیگر برای شهرداری‌ها، می‎توان برای مشتریان دیگر نیز خدمات ارایه کرد. در حال حاضر نیز افرادی که قصد اجرای خطوط پیرولیز دارند برای دریافت مشاوره و استفاده از تجربه این شرکت مراجعه می‎کنند. انتهای پیام/