وقتی قربانی از گور برمی‌خیزد؛ چرخه خشونت و سقوط ساختارها در تله «بلاگردان» / مشکل تویی، از میان برخیز! خودقربانی‌گری حاکمیت تنها راه نجات از فروپاشی

این قربانی‌کردن «خود»، ضرورتا به «محو فیزیکی یک بدن» دلالت نمی‌دهد، بلکه گستره‌ی فراخ عصبیت‌ها، دیدگشت‌ها، نگاه‌ها و احساس‌ها، کردارها و رفتارها، منش‌ها و روش‌ها، تصمیم‌ها و تدبیرها، تاکتیک‌ها و استراتژی‌ها، و... را شامل می‌شود. تا زمانی‌که اصحاب قدرت و حکومت در یک جامعه یک رگ‌شان هوشیار نگردد که مشکل آنان هستند، و آن «منِ» بحران‌آفرینِ آنان باید از میان برخیزد، و تا زمانی‌که تخت پروکرستس (آن تخت که طول و عرض آن میزان کژی و راستی، خودی و ناخودی، حق و باطل، زیبایی و زشتی، خوبی و بدی و... است) ذهنی آنان در آتش افکنده نگردد، چرخه‌ی بحران‌زای قربانی و خشونت و شورش ادامه خواهد داشت.