پری زنگنه، مهر ۱۳۵۵: از هنر مدرن خوشم نمی‌آید/ من یکی از دو زن نماینده نابینایان دنیا در سازمان ملل متحد هستم

پری زنگنه در مهر ۱۳۵۵، در اوج شهرت و پرکاری بین‌المللی با ۳۸ کنسرت در دو سال، از جهان‌بینی هنری‌اش می‌گوید؛ از تلفیق تکنیک کلاسیک و ترانه‌های محلی، مذاکره با دویچه گرامافون به نفع نابینایان، و صحنه‌ای که آن را به «بندبازی روی طناب» تشبیه می‌کند.