مدیریتِ مونتاژکارِ عاشقِ غرب، فقیرمان کرد

لیلاز: جنگ روایت ها را باخته ایم. انقلاب، پاسخِ فقر بود؛ اما مدیریتِ مونتاژکارِ بی کفایت، دارد دوباره فقیرمان می‌کند لیلاز، روایتِ گم‌شده‌یِ انقلاب را بازگو می‌کند: مردمِ ایران، نه از سرِ آرمان‌گراییِ محض، که از سرِ گرسنگی و فلاکتِ دهه‌ی ۱۳۵۰ به خیابان‌ها آمدند. تورمِ مزمن، بیکاریِ انبوه و شکافِ طبقاتی، سفره‌یِ مردم را چنان کوچک کرده بود که هزینه‌یِ مبارزه، کمتر از تحملِ وضعِ موجود بود. انقلاب، پاسخی عقلانی به بحرانِ پیشین بود، نه فقط یک ماجراجوییِ آرمانی. امّا امروز، همان مدیرانی که اقتصادِ خودباور را به مونتاژکار کالاهایِ بی‌کیفیت بدل کرده و روحِ خودباوری را گرفتند، با لباسی از جنسِ دیپلماسی و دلسوزی برای مردم و «عشق به مذاکره و غرب»،دوباره ایران را به فقرِ دیروز بازمی‌گردانند. آنها کارنامه‌یِ بی کفایتی ها و ناکارآمدی های خود را به پایِ انقلاب می‌نویسند؛ با فریب افکار عمومی، بازیِ معکوس راه انداخته اند. مردم می‌دانند که انقلاب، مادرِ فقر نبود؛ این مدیریتِ مونتاژکارِ عاشقِ مذاکره است که دوباره فقیرشان می‌کند. اما این مردم صبور هستند ولی تا جایی که هزینه صبر از هزینه نابودی این مدیران و رییسان بی کفایت بیشتر نشود.