آموختن اهمیت کار به کودکان

معلم بایستی شاگرد را بر اساس افتخار به کارگری و تولید اقتصادی تربیت کند. معلم باید در حضور شاگردان، دست در گِل کند و کاری انجام دهد تا مسیلۀ افتخار بودن میزنشینی، و ننگ بودنِ پا توی گل کردن که میراث فرهنگ غربی است از جامعه ما ریشه‌کن شود. این کار را فقط معلم می‌تواند انجام دهد. برای مسلمان‌های صدر اسلام، نشستن ننگ بود و تا زانو در گِل رفتن، بیل زدن، عرق ریختن، بار سنگین بردن، برایشان افتخار بود تا زمانی که چنین بودند، عزیز و مولد بودند، فقیر و محتاج نبودند و دستشان جلوی دشمن خدا دراز نبود. برای مومن ننگ است که از نظر ایده و عقیده، با دشمن خدا قهر باشد اما با پول او و با کمک فنی او آشتی باشد:«قهرم با تو، اما دوستم با صنایع تو و محتاجم به تو!» این، درست نیست. معلم باید این حالت قهر را که در ایدیولوژی دارد، در عمل، در حرکت، در انتخاب و در کل وجوه استقلال حفظ کند. چطور این کار را کند؟ وقتی می‌بیند این اختراع از خارج است، شرمنده باشد. وقتی می‌بیند لباس و کفش و فرش و وسایل زندگی‌اش از خارج آمده، با عرق شرم آن را مصرف کند، نه با افتخار. ضرب‌المثل «گدایی اگر ننگ نبود، گنج بود» را شنیده‌اید؟ مثل اینکه گدایی در صنعت، دیگر ننگ نیست! گدایی در تکنیک، ننگ نیست! معلم باید در فکر این بچه بچکاند که آنچه از دیگران مصرف می‌کنی گدایی است و گدایی به هر صورت ننگ و زبونی است. 🔹آیت الله حایری شیرازی 📖 راه رشد ج۳ ص۲۱۱ (تهیه کتاب)