بیش فعالی سیاسی تندروها نظم مستقر را می بلعد

یکی از پایین و دیگری از بالا، یکی از برون و دیگری از درون، یکی ناخودی و دیگری خودی‌تر از خودی، یکی به‌نام اکثریت و دیگری به‌نام اقلیت، یکی برای زندگی و دیگری برای آرمان. اما با اندکی تامل، درمی‌یابیم نظم و نظام موحود به علت هویت دینی آن، از «دگر درون» (دگر به‌ظاهر مذهبی) آسیب‌پذیرتر است تا «دگر برون» (به‌لحاظ گفتمانی).به بیان دیگر، آن جریان که از درونِ قدرت حاکم، و با زبان و بیان و مفاهیم و آموزه‌ها و باورها و ارزش‌ها و آیات و روایت‌ها و احکام و فرامین گفتمانی خودِ آن، به مقابله با آن برمی‌خیزد، یا به بیان دیگر، با شمشیر و اسپر خودش به مصاف به آن می‌رود، جریان دوم است.