روایت جای تجربه مردم را نمی‌گیرد

در سیاست ایران، هر شکستی معمولا دیر یا زود به یک «مسیله ارتباطی» ترجمه می‌شود و اگر اجزای حکمرانی، آنگونه که کارگزاران انتظار دارند دیده نشود، معمولا افزایش مصاحبه، تولیدمحتوا یا کمپین‌های رسانه‌ای تجویز می‌شود. این تشخیص البته همیشه نادرست نیست. تصمیمی که توضیح داده نشود، ممکن است در افکار عمومی معنایی کاملاً متفاوت پیدا کند. سیاست‌ورزی فقط انتخاب و اقدام نیست؛ توضیح‌دادن، اقناع‌کردن و شنیدن نیز بخشی از آن است. مشکل از جایی آغاز می‌شود که ارتباطات قرار است جای خالی سیاست را پر کند؛ تصمیم تغییر نکند، رفتار همان باشد، اما مردم جور دیگری ببینند.