این سینما

از سینمای ایران، بسیار نوشته‌اند و باز هم می‌توان نوشت؛ بسیار گفته‌اند و باز هم می‌‏توان گفت. چرا که از این سینما هرچه بگویی، باز چیزی ناگفته می‌‏ماند، همچون رازی که هر بار به شکلی تازه بر زبان می‌آید. چه، این سینما، پیش از آن‌که دم‌ودستگاهی پرخرج برای رویاپردازی باشد، سلوکی است شاعرانه برای نگریستن به جهان. چشمی است ورتوفی که از پس پشت غبار روزمرگی، جوهر پنهان چیزها را می‌بیند؛ حتی وقتی نیمه‏‌جان شده باشد یا بر تنش رنج بی‏‌توجهی یا یکه‌‏تازی سینمای تجاری نشسته باشد. در هر حال این سینما، چیزی برای گفتن دارد، چیزی برای جلب توجه جهانیان.