سینما ابزار بازاندیشی در خویشتن / «دریایی که می‌اندیشد» در امتداد تجربیات گدار است

مستند تجربی «دریایی که می‌اندیشد» ساخته گرت دگراف، با بهره‌گیری از ظرفیت‌های بصری و روایی سینما، مرزهای میان واقعیت و خیال، نویسنده و شخصیت و ادراک و حقیقت را به چالش می‌کشد. امین حامی‌خواه، پژوهشگر فلسفه و سینما، در نشست نقد و بررسی این اثر، سینما را ابزاری برای بازاندیشی در خویشتن دانست و با اشاره به شباهت‌های ساختاری و روایی فیلم با تجربه‌های سینمایی ژان‌لوک گدار، بر ظرفیت آن برای طرح پرسش‌های بنیادین درباره ادراک و هویت تاکید کرد.