معجزه عصر ما

به حسب ظاهر، آمریکا ابرقدرت بی‌رقیب جهان است. ظرفیت نظامی این کشور با هیچ‌کدام از قدرت‌های دیگر قابل مقایسه نیست؛ حدود سیزده هزار هواپیما در اختیار دارد که بخش بزرگی از آن را هواپیماهای رزمی تشکیل می‌دهند. بعد از آمریکا، روسیه و چین قرار دارند، اما با فاصله‌ای قابل توجه. یعنی ما در برابر یک قدرت معمولی قرار نگرفتیم؛ با یکی از بزرگ‌ترین قدرت‌های اقتصادی، فناوری و نظامی تاریخ مواجه شدیم. حالا این را کنار شرایط خودمان بگذاریم. یک کشور، بعد از سال‌ها تحریم و فشار و در شرایطی که مسایل و مشکلات داخلی خودش را هم دارد، با یک تهاجم سنگین و آشکار و بی سابقه مواجه می‌شود. انتظار طبیعی این است که در چنین شرایطی، فشار نظامی به سرعت به فشار سیاسی و اجتماعی تبدیل شود و بعد هم ساختار کشور را دچار فروپاشی کند. اما این اتفاق نیفتاد. این خیلی مهم است. این را نباید ساده از کنار آن عبور کرد. نظام ایستاد، کشور ایستاد و مهم‌تر از همه، جامعه ایستاد. این واقعیتی است که باید درباره‌اش حرف زد و آن را برای نسل جدید توضیح داد. یک شاهد بسیار مهم همین رفتار دستگاه دیپلماسی است. در چنین شرایطی، یکی از اتفاقاتی که معمولاً در کشورهایی که تحت فشار شدید قرار می‌گیرند رخ می‌دهد، ریزش در لایه‌های مدیریتی و سیاسی و پناهندگی است؛ افراد خودشان را کنار می‌کشند، فرار می‌کنند، پناهنده می‌شوند یا منتظر می‌مانند ببینند نتیجه چه خواهد شد. اما شما ببینید در دستگاه سیاست خارجی ما چه اتفاقی افتاد. هیچ‌کدام از دیپلمات‌های جمهوری اسلامی در سطوح مختلف، کشور را رها نکردند و پناهنده نشدند. سفارتخانه‌ها و نمایندگی‌های ما از هم نپاشیدند. دستگاه دیپلماسی به کار خودش ادامه داد. این اتفاق ساده‌ای نیست.