سیب‌زمینی، پیاز

✍️حسین قاسمی فرد یازده روز از تجمعات گذشت. محمد مهدی - دوساله - هم پای کار راهپیمایی شده، صدای جنگنده‌ها را می‌شناسد. برخی از دوستان هییتی برای حضور در راهپیمایی کم‌لطفی و تنبلی می‌کنند که باید از مردم عادی خجالت بکشند. یکی قبل از راهپیمایی گفت: «همه این جمع بسیجی‌اند.» گفتم: «اینها ایران را دوست دارند و در مکتب «خامنه ای شهید» هرکسی که به ایران تعلق خاطر داشته باشد بسیجی است.» گفت: «چرا نمی‌گذارید ما تجمع اعتراض‌آمیز برگزار کنیم؟» گفتم: «شما وقتی جمع می‌شوید، مردم فرار می‌کنند؛ اما ما وقتی جمع می‌شویم، اکثر مردم همراهی می‌کنند.» در این چند شب همزمان در زمین، میزبان دو نماینده مجلس و از آسمان، میزبان باران و سرما و سنگ و تخم‌مرغ و پیاز بودیم. یک نفر هم زخمی شد. مردم برای حضور و فتح خیابان جدی هستند و این نشان از پشتوانه معرفتی‌شان دارد. این شب‌ها آن‌قدر بزرگی دیده‌ام که از توصیف آن عاجزم. برخی تا پیش از انتخاب «خامنه‌ای جوان»، برای اینکه از تحلیل‌گرها عقب نیفتند، آسمان و ریسمان به هم می‌بافتند. بعد از انتخاب رهبر جدید، نطقشان کور شده — گویا تخم کبوتر لازم هستند. _بگذریم._ مردم باید با مساجد و نیروهای مذهبی با مردم و خیابان آشتی کنند. ۲۱ اسفند