محسن رضایی؛ تغییر دبیر یا تحول نگرشی به امنیت ملی؟

انتصاب #محسن_رضایی به عنوان نماینده رهبر و دبیر شورای عالی امنیت ملی را نباید صرفاً یک جابه‌جایی مدیریتی یا حتی انتخاب یک فرمانده نظامی برای یک مسیولیت امنیت ملی دانست. چرا که: ۱- محسن رضایی؛ یک فرمانده صرفاً عملیاتی نیست، بلکه یک استراتژیست است. محسن رضایی از معدود فرماندهان ارشد کشور است که بخش مهمی از تجربه خود را در متن واقعی جنگ و در بالاترین سطح فرماندهی سپری کرده است. او در دوران دفاع مقدس فرمانده سپاه بود و در شکل‌گیری، سازماندهی و مدیریت بخش مهمی از ظرفیت دفاعی کشور نقش داشت. بسیاری از فرماندهان ارشد نظامی امروز کشور نیز در همان ساختار فرماندهی و در همان نسل از تجربه جنگ رشد کردند. از این منظر، رضایی صرفاً یک فرمانده عملیاتی نیست؛ تجربه او، تجربه طراحی راهبرد، سازماندهی نیرو، مدیریت منابع محدود، شناخت دشمن و تصمیم‌گیری در شرایط پیچیده و پرریسک است. به همین دلیل می‌توان او را یکی از مهم‌ترین استراتژیست‌های نظامی جمهوری اسلامی دانست. ۲- فهم نسبت اقتصاد، امنیت و دفاع: شاید مهم‌تر از تجربه نظامی او، تحول نگاه رضایی پس از جنگ باشد. او خود را در حوزه نظامی محدود نکرد و به‌تدریج وارد حوزه‌های اقتصاد، اقتصاد سیاسی، سیاست‌گذاری کلان و مسایل توسعه و پیشرفت کشور شد. این تجربه باعث شد نسبت میان اقتصاد، امنیت و دفاع را نه صرفاً به صورت نظری، بلکه در سطح سیاست‌گذاری کلان کشور درک کند. امروز دیگر نمی‌توان امنیت ملی را جدا از اقتصاد، انرژی، فناوری، تجارت، رسانه، اینترنت، زیرساخت، تحریم، زنجیره تامین و تاب‌آوری اقتصادی فهم کرد. قدرت دفاعی بدون یک اقتصاد قدرتمند و تاب‌آور پایدار نمی‌ماند و اقتصاد نیز بدون امنیت و ثبات، امکان رشد و پیشرفت ندارد.