مسیر درست انتقام امام شهید در کشاکش روایت‌های مخرب

حوزه امام و رهبری به گزارش گروه امام و رهبری خبرگزاری تسنیم، مرکز مطالعات راهبردی تسنیم جدیدترین گزارش خود را با عنوان «خونخواهی مقدس» منتشر کرد. در این گزارش چهار نگرش موجود به موضوع انتقام مورد بررسی قرار گرفته است. بنا بر این گزارش شهادت مظلومانه رهبر تمدن‌ساز ایران، آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، تکانه‌ای بنیادین در هویت ملی و نظم منطقه‌ای است و نباید آن را در سطح یک واقعه امنیتی یا ترور مقامی بلندپایه محدود کرد. این خون که بر خاک نشست، بهای ایستادگی بر سر ایده‌ای تمدنی بود که ایران را از یک قلمرو جغرافیایی به افق رهایی‌بخش مستضعفان جهان بدل کرد. «انتقام» اکنون مطالبه‌ای برخاسته از غیرت دینی و فرمانی راهبردی برای نجات کشور از ورطه جنگی موجودیتی و هویتی است. این خواست بزرگ، ساحتی کاملا مستقل از شعارهای عاطفی دارد. برای فهم این مطالبه، باید از الهیات حیات‌بخش «قصاص» آغاز کرد. در منطق قرآن، قصاص سازوکاری برای بازگرداندن تعادل به پیکره جامعه است و با کینه‌توزی شخصی تفاوت ماهوی دارد. خون امام، امتداد «ثارالله» و امانتی الهی در رگ‌های تاریخ است که جوشش آن تنها با استیفای حق باز می‌ایستد. در این منظومه، سکوت در برابر ریختن چنین خونی، چراغ سبزی به جبهه باطل برای فروپاشی ستون فقرات معنوی ملت است. قصاص در اینجا تثبیت این اصل است که «هزینه تعرض به حریم حق، نابودی است.» این نبرد، یک جنگ وجودی و تمدنی است. ایرانِ پس از انقلاب، یک «ایده» و «امکان جهانی دیگر» بر پایه عدالت است. دشمن با درک این نکته، به قلب این ایده ضربه زد تا ثابت کند «نمادها را می‌توان شکست». خون امام شهید، خونی عمومی است که در رگ‌های میلیون‌ها آزاده از لبنان تا یمن می‌تپد. لذا هرگونه تقلیل این خون‌خواهی به یک واکنش احساسی یا حادثه‌ای تصادفی، انحراف از مسیر حق است. در مواجهه با این مسیله، چهار گفتار شکل گرفته است: نخست، جریان «نسیان» که با خیال خام تنش‌زدایی، دعوت به فراموشی می‌کند و ناخواسته مشوق جنگ‌طلبی دشمن می‌شود. دوم، جریان «شخصی‌ساز» که انتقام را تا سطح یک منازعه جنایی فرو می‌کاهد. سوم، نگاه «شتاب‌زده» که تمام ابعاد نبرد را در حذف فیزیکی فوری خلاصه می‌کند. اما گفتار چهارم، «انتقام راهبردی و تمدنی» است. مسیری ممتد که علاوه بر مجازات قطعی عاملان، هدف نهایی‌اش اخراج اشغالگران و پی‌ریزی نظم نوین اسلامی است. در این میان، دو آفت «پیگیری نهادی» و «جناحی‌کردن» انتقام، تهدیدی جدی هستند. تنزل این امر قدسی به مصوبات قانونی یا ابزاری برای تسویه حساب‌های سیاسی، قداست و کارکرد وحدت‌بخش خون شهید را از بین می‌برد. انتقام‌خواهی وظیفه‌ای فراملی و متعلق به تمامی آزادگان است و نباید در پیچ‌وخم رایزنی‌های جناحی مستحیل شود. در نهایت، باید دانست که هزینه فراموشی، فروپاشی تدریجی ملی است. قصاص، ماهیتی معطوف به آینده دارد و ضامن بازدارندگی ایران است. همان‌گونه که رهبر شهید فرمودند، عقب‌نشینی مشوق دشمن است. زنده نگه‌داشتن این مطالبه و ایجاد آرایشی که خواب را بر جنایتکاران حرام کند، بخشی از قدرت سخت و نرم ماست. این خون، خون یک تمدن است و ایستادن بر سر آن، ایستادن بر سر حق حیات یک ملت و امکان تحقق عدالتی جهانی است. این پرونده تا روزی که نظم ظالمانه فرو نریزد، گشوده خواهد ماند. نسخه قابل چاپ گزارش «خونخواهی مقدس» را از اینجا دریافت کنید. انتهای پیام/