پایانی بر طلسم شکست ناپذیری آمریکا

جنگ تحمیلی سوم بی تردید در دهه سوم قرن بیست و یکم پیامدهای شگرفی را در حوزه های میدانی، نظری، دیپلماسی و افکار عمومی ملی،منطقه ای و بین لمللی در بر داشته البته این هنوز از نتایج نخستین دمیدن سحر است. بعثت مردم مقاوم و حق طلب در خیابان و ایجاد نفس مطمینه در مردان میدان از مولفه های بی بدیلی است که در این نبرد رخ نمایانده است. تاریخ سراغ ندارد که 140 شب ، بیرق بیعت با رهبری ، پرچم حمایت از رزمندگان میهن و علم خونخواهی رهبر شهید در هر کوی و برزن برافراشته شده باشد. دشمن تصور کرده بود که جنگ 12 روزه و کودتای دی ماه پارسال بقدری جمهوری اسلامی ایران را تضعیف کرده است که ساختار کشور با یک شوک نظامی منجر به ترور رهبر معظم و فرماندهان ارشد طی دو سه روز از هم فرو خواهد پاشید.دنیا به چشم خویش دید که اراده و توان ایرانیان در رهبری، مدیریت و سازماندهی در دوران بحران فراتر از براوردهای مادی است. ایران که پیش از نبرد حتی موشک هایش را فتوشاپ و سامانه های پدافندی اش را بلوف نظامی می دانستند چنان جایگاهش را در جنگ با دو قدرت اتمی که البته دو سه قدرت اتمی دیگر هم از انان پشتیبانی می کردند تثبیت کرد که تشت رسوایی جنگنده های f35 پنهانکار ، سامانه های افسانه ای تاد و رادارهای فرا افق امریکایی از پشت بام به زیر افتاد. دنیا اعتراف کرد که ایرانیان به تنهایی مقابل قرارگاه شرارت پیشه غربی ، عربی و عبری که نقطه تلاقی زر و زور و تزویر جهانی است ایستادند و خم به ابرو نیاوردند. در این نبردها نه فقط رژیم های امریکایی و صهیونی و پادوهای عربی که ناتو هم با همه توان به میدان امد اما کاری از پیش نبردند.