دعوتیدبه زیـارت رقیه خاتون

تو را چه بنامم، که ناب‌تر از شبنم‌های صبح‌گاه بر گلبرگ تاریخ نشسته‌ای. تو را چه بسرایم که آوازه برکت و کرامتت، موج‌وار، همه دل‌ها را به تلاطم درآورده است. تو را چه توصیف کنم که بیش از سرِ بهار در آغوش بابا، طعم زندگی را نچشیدی و مانند او، غریبانه از غربت این غریبستان خاکی بارِ سفر بستی. پس سلام بر تو، روزی که به عالم خاکی گام نهادی و روزی که به افلاک پر کشیدی.