راز پایداری ایران؛ مدیریت تهدید، تولید امید

دکتر علی حسن حیدری بسیاری از حکومت‌ها زمانی قدرتمند به نظر می‌رسند که در شرایط عادی قرار دارند. زمانی که خبری از جنگ، تحریم، فشار خارجی، عملیات روانی و بحران‌های پیچیده نیست. اما قدرت واقعی یک نظام سیاسی در روزهای سخت آشکار می‌شود. زمانی که دشمنان برای زمین‌گیر کردن یک کشور از همه ابزارهای خود استفاده می‌کنند. زمانی که فشار نظامی، تحریم اقتصادی، جنگ رسانه‌ای، عملیات روانی و جنگ شناختی به صورت همزمان به کار گرفته می‌شود. در چنین شرایطی، مهم‌ترین پرسش این است که آیا یک نظام سیاسی می‌تواند هم تهدیدها را مهار کند و هم امید به آینده را زنده نگه دارد؟ کارنامه جمهوری اسلامی را باید از همین زاویه دید. واقعیت آن است که کمتر کشوری در جهان معاصر به اندازه جمهوری اسلامی ایران با تهدیدهای مستمر و چندلایه مواجه بوده است. از جنگ تحمیلی گرفته تا تحریم‌های گسترده، از ترور نخبگان و فرماندهان تا خرابکاری‌های امنیتی، از فشارهای سیاسی بین‌المللی تا جنگ فراگیر رسانه‌ای و شناختی. هدف مشترک همه این اقدامات نیز روشن بوده است؛ تضعیف اراده ملی، ایجاد ناامیدی در جامعه و متوقف کردن مسیر استقلال و پیشرفت کشور. اما پرسش اساسی اینجاست؛ اگر این فشارها موفق بوده‌اند، چرا جمهوری اسلامی همچنان پابرجاست؟ چرا امنیت ملی حفظ شده است؟ چرا ساختارهای کشور از هم نپاشیده‌اند؟ چرا ایران همچنان یکی از بازیگران تاثیرگذار منطقه است؟ پاسخ را باید در توانایی جمهوری اسلامی برای عبور از «مدیریت تهدید» به «مدیریت امید» جست‌وجو کرد.