میدان؛ سنگر واحد اراده‌های متکثر

✍️حسین انجدانی در لحظات سرنوشت‌ساز تاریخ، آن‌جا که غبار فتنه‌ها و غرش تهدیدها مرزهای امنیت ملی را نشانه می‌رود، حیاتی‌ترین دارایی یک ملت، «وحدت برخاسته از آگاهی» است. امروز بیش از هر زمان دیگری، «میدان» باید به تجلی‌گاه اراده‌ی عمومی بدل شود؛ اما نه میدانی تک‌صدا و محدود، بلکه میدانی به وسعت تمام کسانی که قلبشان برای این خاک و آرمان‌های بلندش می‌تپد. برای پیروزی در نبردی که ابعاد آن از مرزهای جغرافیایی فراتر رفته، نیازمند یک «نظام‌نامه‌ی حضور» در میادین هستیم که بر سه رکن اساسی استوار باشد: نخستین گام برای ساختن یک سد نفوذناپذیر در برابر دشمن، تعریف درست از «خودی» است. هر کس که سه‌گانه‌ی «ایران، اسلام و قانون اساسی» را به عنوان میثاق ملی قبول دارد، صاحب حق و دعوت‌شده به تریبون‌های میادین است. زمان آن فرا رسیده که مرزبندی‌های صوری و خط‌کشی‌های جناحی کنار گذاشته شود. تریبون میدان باید در اختیار کسی باشد که به ایران عشق می‌ورزد، حتی اگر ظاهری متفاوت داشته باشد یا در گذشته اختلاف‌نظرهایی میان او و جریان‌های رسمی وجود داشته است. وحدت، نه در هم‌شکلی، بلکه در هم‌هدفی است. میدان باید آغوش باز نظام برای تمام دلسوزانی باشد که در لحظه‌ی خطر، ایستادن پای پرچم را بر هر مصلحت دیگری ترجیح می‌دهند. دوم، دشمن درپی ایجاد گره‌های ذهنی و هراس افکنی است. برای خنثی‌سازی این ترفند، تریبون میدان باید به «اتاق جنگ تبیین» بدل شود. حضور متخصصین حوزه‌های مختلف یک ضرورت امنیتی است: ۱. متخصصین اقتصاد و انرژی: برای تشریح واقعیت‌ها و بستن راه شایعاتی که معیشت مردم را هدف می‌گیرند. ۲. تحلیل‌گران منطقه و رژیم‌شناسی: برای تبیین سستی بنیادهای دشمن و پیروزی‌های راهبردی جبهه خودی.