روز قدرت؛ قدسیان عالم پای کار ایران

✍️محمدرضا حسن بیگی ۲۳ ماه رمضان، روزی بود که آسمان تهران چندین و چندبار لرزید، اما ایمان مردم نلرزید. صبح و ظهر، شهر زیر شدیدترین بمباران تاریخش رفت، اما صدای انفجارها نتوانست صدای دعا، تکبیر و امید را خاموش کند. شیطان خواست بترساند، اما بیدار کرد. مکر او شکست در برابر اراده‌ی بزرگ‌تر خدا همان وعده‌ای که فرمود: «ان تنصروا الله ینصرکم و یثبت اقدامکم.» خیابان‌های بارانی تهران، پر از شور و حیات ایمان بود. مسیولان و مردم، پیر و جوان، زن و مرد، دوشادوش هم ایستاده بودند؛ در میان انفجارها، در کنار خاک و باران. هیچ‌کس عقب نرفت، هیچ دستی لرزید نکرد. انگار تاریخ یک‌باره ایستاد تا این لحظه را ثبت کند: لحظه‌ای که ایمان از مرگ قوی‌تر شد. از صورت‌های کم خوابیده‌ای که بخش اعظمش احتمالا به خاطر شب‌زنده‌داری شب قدر دیشب بوده تا لبخندهای جوانان پرانرژی، از چشمان سالخورده‌ها تا نگاه‌های پرامید نسل تازه، همه یک چیز می‌گفتند: ما زنده‌ایم، چون ایمان زنده است. در لحظه‌هایی که زمین می‌لرزید، نشاط مردم از آسمان آرامش می‌بارید. شهر نه شکست خورد نه ترسید؛ بلکه دوباره برخاست. گویی فرشتگان لبخند می‌زدند، این قوم، ستون‌های خیمه‌ی امیدند، آمده‌اند نشدنی هارا، شدنی کنند؛ مردمی که جهاد را نه فقط در میدان جنگ، بلکه در میدان دل و فرهنگ زنده کرده‌اند. هر تکبیر، ضربه‌ای بود بر چهره‌ی باطل؛ هر قدم، بیعتی تازه با خدای قیوم. این همان نصرت الهی است که از دل ایمان و اتحاد می‌جوشد همان نیرویی که ما را در جنگ تمدنی با غرب و شرّ استعمار روح‌ها پیروز خواهد کرد. امروز، هر مومن یک سنگر است و هر قلب بیدار، یک جهاد. خدا این مردم را دوست دارد؛ مردمی که حتی در میان آتش، لبخند را به عبادت تبدیل کرده‌اند.