راه بایسته‌ی عدالت و انتقام

آنچه در تحول لحن و نکات مورد اشاره در دو پیام هجدهم و بیست و ششم رهبر معظم انقلاب می‌توان دید، اشاره و الزام به بلوغ و استعلای اجتماعی است. از این منظر که در سپهرِ وقایعِ بزرگ، گذار از التهابِ برخاسته از رخدادهایِ جان‌سوز به سوی صلابتِ تصمیماتِ راهبردی، یک ضرورتِ اجتناب‌ناپذیر برای تداومِ حرکت است. هر حماسه‌ای که در بطنِ خود جوششِ عواطف را به همراه دارد، تنها زمانی به غایتِ مقصود می‌رسد که در نهایت با حفظ این عواطف و جوشش برآمده از آن‌ها به استقرارِ هوشیاری و تقویتِ بنیان‌هایِ وحدت دست یابد. پیام‌ها اشاره می‌کنند که اکنون که طنینِ فریادهایِ حق‌خواهانه در پهنه‌ی جغرافیایی ایران، منطقه، و جهان پیچیده است، انتظار می‌رود که این موجِ خروشان، نه در تلاطم‌هایِ احساسی متوقف شود و آن‌ها را به احساسات زودگذر تقلیل بدهد، و نه در حصارِ تکرارِ وقایعِ گذشته محصور بماند، بلکه به یک جریانِ مستمر و هدفمند در مسیرِ تعالیِ آرمان‌ها تبدیل گردد. تحولِ حقیقی در این برهه، عبور از نقطه‌یِ ابرازِ عواطف به سوی اعمالِ اقتدار منصفانه در همه‌یِ شیونِ فردی و اجتماعی است. در این مسیر، هرگونه دغدغه‌یِ خیرخواهانه می‌بایست با انصاف و تقوی، نظمِ تشکیلاتی، و حفاظت از انسجامِ درونی همراه و در سطح جامعه هم‌افزا شود. دشمن در کمینِ کوچک‌ترین نشانه‌ای از سستی در صفوفِ واحد حق‌خواهان، عدالت‌طلبان، و فریادگران انتقام خون شهیدان است؛ بنابراین، حفظِ یکپارچگیِ عملیاتی و پرهیز از هرآنچه شایبه‌یِ تفرقه یا تشتتِ آرا را تقویت کند، وظیفه‌ای است که در اولویتِ مطلق است.