با شهادت بزرگان‌مان چه کنیم؟!

✍ رسول فرامرزی هیچ بزرگی از رسول خدا بزرگتر نیست و موقعیت کنونی ما از سال سوم هجری یعنی هنگام جنگ اُحد که هنوز حکومت پیامبر مستقر و دین اسلام، تکمیل نشده بود، خطیرتر نیست؛ در آن هنگام وقتی با غفلت از تنگه اُحد، کفّار بر مسلمین تاختند و ۷۰ نفر را شهید کردند، شایعه کردند محمد (صلی‌الله علیه وآله) کشته شد! سست ایمان‌ها مایوس شده و پا به فرار گذاشتند اما جناب عماره از عکرمه نقل می‌کند که علی علیه‌السلام گفت وقتی شنیدم پیامبر کشته شده است، غلاف شمشیرم را شکستم و به خود گفتم با این شمشیر در راه پیامبر خواهم جنگید تا به او ملحق شوم؛ پس با تمام توان به دشمن حمله کردم! بعد از جنگ، خداوند منطق علی علیه‌السلام را تایید نمود و وحی فرستاد و ما محمد الّا رسول قد خلت من قبله الرسل اَ فان مات او قتل انقلبتم علی اعقابکم؟! محمد مگر جز فرستاده خداست که پیش از او نیز فرستادگانی بودند و همه درگذشتند؟! اگر او نیز درگذرد یا به شهادت برسد [خدای او که زنده است!] پس آیا با وجود خدا، به دوران جاهلیت و بردگی سابق بازمی‌گردید؟! [مسلّماً چنین نباید باشید!] #وطن و #ملت دریایی ژرف و پهناور است و مسیولان و نخبگان از همین دریا برخاسته‌اند، اگر دشمن مسیولان و نخبگان را از ما بگیرد، چه باک که دریای وطن و دریای ملّت همچنان خواهد بود و باز هم در اعماق خود درّ و گوهر خواهد پرورد! تا این وطن و این ملّت وجود دارد، از پدران و مادران ایرانی خمینی‌ها و سیدعلی‌ها و حاج قاسم‌ها و حاجی‌زاده‌ها و لاریجانی‌ها متولد خواهند شد...