ما ملت گریهٔ سیاسی هستیم!

ما ملت گریهٔ سیاسی هستیم. این سخن، روایت اندوه یک ملت نیست؛ اعلام هویت ملتی است که اشک را سلاح بیداری، عزاداری را سنگر آگاهی و عاطفه را سرچشمهٔ اراده می‌داند. این ملت در مکتب امام خمینی (رحمهالله‌علیه) آموخته است که اشک، اگر برای خدا و در مسیر حق جاری شود، نه نشانهٔ ضعف، بلکه آغاز قدرت است. اشکی که بر گونهٔ عاشقان حسین (علیه‌السلام) می‌لغزد، همان قطره‌ای است که سیل خروشان مقاومت را پدید می‌آورد و طومار ستمگران را درهم می‌پیچد. گریهٔ سیاسی یعنی اشکی که خواب غفلت را می‌شکند، دل‌ها را به هم پیوند می‌زند و ملت را برای ایستادن در برابر ظلم آماده می‌سازد. این اشک، اشکِ تسلیم نیست؛ اشکِ غیرت است. اشکِ شکست نیست؛ اشکِ قیام است. اشکی است که از کربلا می‌جوشد، در عاشورا به اوج می‌رسد و در هر عصر و هر میدان، پرچم حق را بر دوش آزادگان به اهتزاز درمی‌آورد. ملتی که چنین گریه‌ای را می‌شناسد، هرگز اسیر ترس، تهدید و فریب نخواهد شد، زیرا اشک او مقدمهٔ خروش است و عزای او آغاز مقاومت در برابر زورگویان. اما این راه بزرگ، تنها با شعار استمرار نمی‌یابد. هر نهضتی برای ماندگاری، نیازمند پرچمداری است که آنچه بر زبان می‌آورد، پیش از همه در زندگی خویش به آن عمل کند. امام خامنه‌ای با سیرهٔ ساده‌زیستانه، روحیهٔ زهد، پرهیز از اشرافی‌گری و پایبندی به آرمان‌های انقلاب اسلامی، این حقیقت را در برابر دیدگان ملت به تصویر کشید که مسیولیت، پیش از آنکه امتیاز باشد، امانتی الهی است.