دنیای مدرن این حکمت فاطمی را از ما ندزدد!

عبارت معروف «الْجَارُ ثُمَّ الدَّارُ» در سیره حضرت زهرا (س) پاسخی به یکی از آسیب‌های اخلاقی در خانواده‌های امروز است. این آسیب همان انزوای خانوادگی است. در سبک زندگی مدرن کانون خانواده غالباً به جزیره‌ای منفک از پیرامون خود تبدیل شده است که تمام همّ و غم اعضای آن صرف تامین منافع شخصی و رفاه خود می‌شود. الگوی تربیتی خانه ای که بر محور منفعت‌طلبی فردی باشد نتیجتا فرزندانی را رشد می‌دهد که رنج و نیازهای دیگران را نادیده می‌گیرند و مسیولیت‌پذیری اجتماعی در ذهن آن‌ها شکل نمی‌گیرد. توجه به این آموزه حضرت فاطمه سلام الله علیها راهکاری روشن برای اصلاح روند جامعه‌پذیری در کانون خانه ارایه می‌دهد و روابط انسانی را متوازن می‌کند. البته تربیت بر پایه اولویت دادن به همسایه و دیگران به معنای نادیده گرفتن نیازهای داخلی خانه نیست بلکه الگویی کاربردی برای آموزش همدلی به فرزندان است. کودکی که در رفتارهای روزمره مادر خود می‌بیند که پیش از خواسته‌های شخصی، گره‌گشایی از مشکلات اقوام و نیازمندان را مورد توجه قرار میدهد، به لحاظ درونی با این حکمت آشنا میشود. او از همان سال‌های ابتدایی رشد درمی‌یابد که زندگی انسان‌ها به یکدیگر گره خورده است و نمی‌توان در میان بحران‌ها و سختی‌های دیگران، بی‌تفاوت و بی‌مسیولیت زندگی کرد. این درک عملی و ملموس مانع از شکل‌گیری شخصیت‌های خودشیفته و بی‌توجه به مسایل جامعه در نسل بعدی می‌شود و تعادل اخلاقی را به رفتار روزمره آن ها می‌آورد. نگاه خودمحور در خانواده تبعات مستقیمی برای خود اعضا نیز به همراه دارد.