مسیولان، دست دشمن را خوانده‌اند

معاویه در جنگ صفین، وقتی خواست لشکر امیر مومنان (ع) را از جای خود که موقعیت برتر میدان بود بجنباند، دو کار کرد. نخست، دستور داد تیری را به سمت لشکر کوفه پرتاب کنند که جنگی بود و نبود! برای کشتن نبود، اما پیامی مسموم را حمل می کرد؛ «از طرف بنده خیرخواه خدا. آگاه باشید معاویه می خواهد بند فرات را بشکند و شما را در سیلاب غرق کند، بنابراین، جان خود را بپایید و نجات دهید.» تیر، حامل پیام خیرخواهانه (!) دست به دست می شد و لشکریان را دچار تردید و بگو مگو می کرد. اینکه تغییر موقعیت بدهند با در موقعیت برتر میدان بمانند. اما معاویه به انتشار شایعه بسنده نکرد. بلکه دستور داد دویست نفر از لشکریان، با در دست‌گرفتن بیل و کلنگ، چنین وانمود کنند که در حال کندن و شکستن بند فرات هستند. بدین ترتیب، کفه استدلال آنها که در سپاه کوفه، تهدید را جدی می‌شمردند، سنگین‌تر شد. علاوه بر خبر منتقل شده از اردوگاه شام، ظاهراً در عمل هم آدم های معاویه در حال عملیات تخریب سد بودند. بنابراین، گوشی برای شنیدن پیام امیر مومنان، مبنی بر این که شامیان قادر به چنان کاری نیستند و می خواهند با فریب، شما را وادار به واگذاری موقعیت برتر میدان کنند، وجود نداشت. این ماجرا بی‌شباهت به وضعیت ماه‌های اخیر در جنگ نیست. آمریکا که در جنگ قافیه را باخته، دایماً چنین وانمود می‌کند که می‌خواهد جنگ و حمله دیگری را آغاز کند. ترامپ تقریباً هر روز تهدید می‌کند. تقریباً هر شب موتورهای روشن می‌شوند اما بیش از اینکه موتور هواپیماها و ناوها باشد، موتور جوخه‌های عملیات روانی و رسانه‌ای است. رسانه‌های نشان‌دار و بی‌نام و نشان چنان موج سنگینی از شایعه و تهدید قریب‌الوقوع می‌سازند که مخاطب کمتر فرصت می‌کند از صحت‌وسقم خبرها سوال کند.