مذاکره؛ فرصت احیا دشمن

طبق تجربه تاریخی، جمهوری اسلامی ایران در شرایطی که آمریکا به تعهدات و بندهای توافق‌های پیشین پایبند نبوده و هم‌زمان سیاست تهدید، تحریم، محاصره و فشار نظامی را دنبال می‌کند، نباید هیچ توافق یا تفاهم‌نامه‌ای را در این زمان و زیر سایه تهدید دشمن بپذیرد. مذاکره‌ای که در آن یک طرف به تعهدات خود عمل نکند و طرف دیگر را هم‌زمان تحت فشار نظامی و اقتصادی قرار دهد، نمی‌تواند مبنای یک تفاهم پایدار باشد. ایران نه‌تنها در برابر تهدیدهای دشمن عقب‌نشینی نخواهد کرد، بلکه هرگونه حمله نظامی را با پاسخی قاطع و چندبرابری مواجه خواهد ساخت و برای مقابله با تجاوز، آمادگی گسترش میدان‌های مقابله و گشودن جبهه‌های جدید را نیز حفظ خواهد کرد. دشمن باید بداند که هرگونه محاسبه نظامی علیه ایران، با پیامدهایی فراتر از برآورد اولیه مواجه خواهد شد و نمی‌تواند با یک حمله‌ی حتی محدود، اراده سیاسی و امنیت ملی ایران را تحت تاثیر قرار دهد. موضوع هسته‌ای ایران، حق قانونی و مسلم کشور در چارچوب حقوق بین‌الملل و تعهدات مربوط است و جمهوری اسلامی ایران نباید در برابر فشارهای آمریکا از حقوق هسته‌ای خود کوتاه بیاید. تجربه گذشته نشان داده است که ایران در دوره‌های مختلف، همکاری‌های گسترده‌ای با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی داشته و در مواردی اقداماتی فراتر از الزامات معمول پادمانی انجام داده است؛ بااین‌حال، این همکاری‌ها مانع از تداوم فشارهای سیاسی، اقتصادی و تهدیدهای نظامی آمریکا نشده‌اند و تکرار این چرخه چیزی جز اتلاف نخواهد بود. .