غزه؛ سرزمینی که در آن پیامبر می‌روید؛ «ایوب‌»های بلاکشیده‌ی شکرگزار

فرهنگی خبرگزاری تسنیم؛ گروه فرهنگی؛ فاطمه مرادزاده؛ من دلم چنین ایمانی می‌خواهد؛ ایمانِ غزه‌ای؛ شبیه چیزی که مردم غزه به آن مومن هستند و در غربتِ این سلاخیِ بی‌وقفه، «صبور» «ایستاده» نگه‌شان داشته است؛ ایمانی پیامبرگونه!... مثل ایمان مردِ میانسالِ داغ‌دیده‌ای که با شنیدن خبر سلاخی‌شدن فرزند، بر زمین می‌افتد و پیشانی روی خاک می‌ساید و شکوفه شُکر با عطر نور از لبانش تراوش می‌کند. جنس ایمانشان را فقط لابه‌لای صفحات و آیه‌های قرآن می‌توانی ببینی؛ مثل آنجا که خداوند رنجِ عظیمِ توام با صبر و شُکرِ پیامبرش؛ محمد(ص) را در آیه 3 سوره شعراء اینگونه به تصویر می‌کشد: «لَعَلَّکَ بَاخِعٌ نَفْسَکَ اَلَّا یَکُونُوا مُوْمِنِینَ»، که معنای خودمانی‌اش می‌شود اینکه «یا رسول‌الله قرار نیست خودت را چنین به مشقت و اندوه بیندازی! تو داری خودت را از بین می‌بری عزیزم». یا وقتی آیه به آیه از صبر یوسفِ نبی و موسی و عیسی و یعقوب و ایوب و... می‌گوید و اندوه و رنجی که در برابر فرعونیان و فتنه‌ها و بلایا و سختی‌ها و امتِ نه‌چندان همراه، به جان خریده و استقامت کردند و جای شِکوه، شُکوه «شُکر» و «رضا» را به تماشا گذاشتند. حالا هزار و چهارصد و اندی سال پس از نزول آیه‌های صبر و استقامتِ و روایت قصه حاملانِ رنج‌های عظیم و صابران و شاکران بی‌بدیل، الگوهای پیامبرگونه دوباره سر برآورده‌اند؛ پیامبرهایی خرد و کلان در گوشه‌ای از این سیاره خمود و طغیان‌کرده و آلوده به کفر و شرک و نفاق؛ در غزه‌ای که هم رنجش مثل رنج‌های ایوبِ نبی بر جهان آشکار است و هم گوش‌ها به روی دادخواهی‌اش بسته و تیرهای ملامت به سویش روان! راستی قصه ایوبِ پیامبر را که در خاطر دارید؟... پیامبری که به انواع بلایا و رنج‌ها آزموده شد؛ به داغ مرگ فرزندان، نابودی خانه و اموال و دام و مزارع و بیماری سخت و زخم و جراحتی که سرتاسر بدنش را پوشاند و کرم آورد و بوی تعفنِ بدنِ کرم‌افتاده چنان در اطرافش پیچید که امت از هم‌صحبتی‌اش روبرگردانده و با اکراه نبیِ خدا را به مزبله ای بیرون آبادی بردند تا دور از حیات شاداب آنها، چون زباله‌ای در میان زباله‌ها جان بدهد و لابد به عقوبت گناهی که او را به این مرتبه از پستی رسانده، گرفتار بشود! پاسخ ایوب اما به داغ فرزند و نابودیِ هست‌ونیست و بیماری و دربه‌دری و آوارگی و پشت‌کردن هم‌کیشان و هم‌نوعان، «تسلیم» و «رضا» بود و شُکر مکرر و پیشانی به خاک ساییدن! غزه خودش یک‌پا «ایوب»ِ نبی است قصه ایوبِ نبی به کنار!... شبیه سرگذشتش در همین عصر حتما به گوش‌تان خورده! در همین حوالی خودمان؛ در قلب کشورهای مومن و مسلمان! در غزه؛ فرزند فلسطین اشغالی و پاره تن سرزمین‌های اسلامی! «غزه» خودش یک‌پا ایوبِ نبی است؛ تجسمی از رنج و بلا و صبر و شُکر و مقاومت! غزه‌ای‌ها که داغ اِشغال سرزمین مادری از 80 سال پیش سرنوشت‌شان را به «نکبت» پیوند زده، و از حدود 20 سال پیش، رنج زندگی در «بزرگترین زندان روباز جهان» را به دوش می‌کشند، در سه‌سال اخیر هم ایوب‌وار هر روز داغی به داغ‌هایشان اضافه شده، اما در دلِ هر داغ سجده شکری کاشته‌اند. از داغِ مرگ حدود 22 هزار کودک و مرگ ده‌ها هزار مادر جوان و غیرجوان در بمباران و گرسنگی 650 هزار کودک و نوزاد و مرگ 164کودک از گرسنگی و مرگ 25کودک از سرما و قطع‌ِعضو 5400عزیز از جمله 972کودک و مجروحیت 5200کودک و 12000سقط جنینِ زنانِ باردار گرفته تا آسیب‌دیدگی و فروریزی بیش از 201هزار ساختمان (82درصد کل سازه‌های غزه)، که به آوارگی و بی‌خانمانیِ 2.1 میلیون‌نفر منجر شده است. به علاوه تخریب مزارع و باغات زیتون و پرتقال و صنایع تولیدی و نابودی 90درصد زیرساخت‌های آب و فاضلاب و کمبود 82درصدی منابع آب و برق و ... جانِ غزه حالا در 30درصد مساحت 360کیلومترمربعی‌اش مچاله شده؛ غرق در خاک و آوار و زباله و فاضلاب؛ رانده‌شده و کِرم‌افتاده؛ مثل «ایوب»ِ نبی! تصور یک‌روز زندگی در غزه! اصلا بیایید این اعداد و ارقام را دور بریزیم و خودمان را حتی شده یک‌روز در غزه ببینیم! اگر ما یکی از 2میلیون‌نفر جمعیت غزه بودیم، به احتمال 80درصد خانه روی سرمان خراب شده بود و اگر عمرمان به دنیا بود، حتما داغ چند عزیز (مثل فرزند یا خواهر و برادر و پدر و مادر) روی قلب‌مان تا ابد سرخ و سنگین بود... بعد، بی‌سرپناه و به‌ناچار به خِیلِ آوارگان یک‌و‌نیم میلیونی پیوسته بودیم و سرپناه‌مان در هُرم تابستان و یخبندان زمستان چادر بود؛ چادری که احتمالِ سالم و ایمن و استاندارد بودنش 23 به 77 بود و اگر به احتمال زیاد جزو 77درصدی‌ها بودیم، با اولین طوفان و باران سیل‌آسای پاییز و زمستان، از جا کنده و جای خوابمان غرق در سیلاب و فاضلاب می‌شد. برای رفع گرسنگیِ هر روزه که به روده و معده چنگ می‌زند و عاشقی را از یاد می‌بَرَد، با ایستادنِ چندین ساعته در صفِ طولانیِ غذای نهادهای خیریه، و دریافت چند ملاقه آش یا شوربا یا هر چیزی که نام خوراکی روی آن باشد، شاید بتوان کاری کرد، اما برای رفع تشنگی، صفِ آب در دوردست‌هاست؛ جایی که تانکرهای آبرسانی سهمیه 6 لیتری آبِ روزانه برای هر نفر آورده‌اند. برای شستن لباس و حمام کردن هم که واقعا نمی‌دانم چاره چیست؟! شاید رسیدن به سواحل و حمام کردن در آب شور دریا، که در تیررس تک‌تیراندازهای وحشیِ صهیونی است که در کشتی‌‌های شناور روی آب‌های مدیترانه در کمین نشسته‌اند. حالا زیر سقف این چادرهای پُروصله‌پینه و آتش‌گرفته در تابستان و سست در زمستان، با شکمِ مچاله‌شده از گرسنگی و روح‌و‌روانِ گسیخته از داغ‌های پی‌درپی، و بوی تعفن زباله و فاضلابِ انباشته و بوی خون و گوشت سوخته که هر روز با یک انفجار در فضا می‌پیچد و ناله ممتد و دل‌ریش‌کنِ مجروحانِ درمان‌نشده و دارولازم از چادرهای دور و اطراف و ازدحامِ دردمندانی که در هم می‌لولند!... با اینهمه چه باید کرد؟!... اصلا چه می‌توان کرد؟!... من و شما اگر بودیم واقعا نمی‌دانم! اما غزه‌ای‌ها ایوب‌وار در قبال این بلایا ایستاده‌اند و سربه‌سجده شکرگزارند و روی لب‌شان ذکر «حسبی‌الله» ریشه کرده است! مثل پدر شهید؛ عبیده مرتجی، که همین یکی‌دو روز پیش و بلافاصله پس از شنیدن خبر شهادت جوانش، با داغی که به جانش چنگ انداخته بود و چشمانی خیس، «الحمدالله»گویان، به خاک افتاد و خدایش را برای این مصیبتِ توام با فوز و رستگاریِ عظیم، شُکر کرد و برای دلبندش، طلب رحمت و مغفرت؛ برای «عبیده» که در بمباران بربرهای صهیونی‌اسراییلی در غرب شهر غزه به شهادت رسیده بود. . پدر شهید عبیده پس از شنیدن خبر شهادت فرزندش به خاک افتاده و شکرگزاری می‌کند این تصاویرِ «رضا» و «بندگی» و شکرگزاریِ همراه‌با «پایداری» و «ایستادگی» در غزه پرشمار است؛ زن و مرد و پیر و جوان هم ندارد! کافی است کلیدواژه‌های داغ و صبر و شُکر و غزه را در فضای رسانه جست‌وجو کنید تا صدها تصویر حیرت‌انگیز از استقامتِ توام با شُکر در گرماگرمِ معرکه مصیبت‌وبلا، پیش‌چشم‌تان ردیف شود. مثل تصویر جوانی که هنگام وداع با عزیزِ شهیدِ از‌ دست‌رفته‌اش در بمباران اشغالگران، با اندوهی توام با صلابت گفت: «پروردگارمان جز رضایت چیزی از ما نخواهد دید»... یا تصویر خانواده‌ای غریب در گورستانی خلوت، که دور یک سینیِ طعامِ بخور و نمیر گرد آمدند و برای آنچه حداقل‌ترین است، دستانِ شکر و دعای خود را به آسمان می‌بَرند... یا پرشمار زنان و مادران غزه‌ای که پس از داغِ شهادتِ هر جگرگوشه، با چشمانی تر و ایمانی سترگ‌تر، «حسبی‌الله» سر می‌دهند و بی‌نیازی خود را از جهان بی‌غیرت و امت اسلامی بی‌غیرت‌تر فریاد می‌زنند. پایان قصه ایوبِ نبی پایان قصه غزه است درواقع «غزه» یک «پیامبر» و یک «ایوب» ندارد؛ در غزه، در هر وجب پیامبری روییده است؛ پیامبران پیر و جوان، زن و مرد، کودک و کهنسال! غزه؛ سرزمین پیامبرانِ مبتلا به مرگ و رنج و فتنه و بلا و بیماری و نابودی است؛ پیامبرانی که هرچه بیشتر داغ می‌بینند، و هرچه داغ‌شان بزرگتر است، صبورتر و مقاوم‌تر می‌شوند و شاکرتر... جزای چنین قومِ مصیبت‌دیده‌ی خداترس و مومن و پایدار و شاکر و صبور، جز پاداشی که ایوبِ نبی به خود دید، چه می‌تواند باشد؟!... خدا یکی است؛ بلا و آزمون و پاداش هم یکی... پس دور نیست ترسیمِ پایان قصه ایوب برای مردم بزرگ غزه و فلسطین عزیز؛ آزادیِ سرزمین و آزادی از رنج و بلا و اعطای آنچه از مال و آرامش و آب و خاک و عزت از کف‌شان رفته است؛ انشاءالله... سلاح خاموش و مرگبار «زمستان» در راه غزه / 25 کودک و نوزاد یخ زدند من «سارا السقا» هستم؛ پزشکی ایستاده در معرکه خونین نسل‌کشی در غزه انتهای پیام/