کارکرد روانی سکوت عبدالحمید برابر تروریسم چیست؟

سیاسی به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری تسنیم، در حالی که مناطقی از جنوب‌شرق کشور با چالش‌های امنیتی ناشی از اقدامات گروهک‌های تروریستی و تجزیه‌طلب روبه‌رو هستند، سکوت مولوی عبدالحمید در قبال این اقدامات، در کنار تداوم مواضع انتقادی او علیه نیروهای امنیتی و انتظامی، پرسش‌های جدی درباره رویکرد وی نسبت به ناامنی‌های استان ایجاد کرده است. نکته قابل تامل آن است که در شرایطی که گروهک‌های تروریستی با اقدامات خشونت‌آمیز خود، مردم و حافظان امنیت را هدف قرار می‌دهند، انتظار می‌رود چهره‌های اثرگذار استان، بدون ابهام و ملاحظه، این اقدامات را محکوم کنند. در چنین فضایی، سکوت در برابر تروریسم صرفاً فقدان یک موضع‌گیری نیست؛ این سکوت می‌تواند به عادی‌سازی تهدیدهای امنیتی و تقویت فضای روانی مورد نیاز تروریست‌ها منجر شود. از این منظر، سکوت در برابر تروریسم می‌تواند کارکردی در راستای تروریسم روانی داشته باشد؛ چراکه با تضعیف روحیه عمومی، القای ناامنی و مخدوش‌کردن مرز میان قربانی و عامل خشونت، به اهداف روانی گروهک‌های تروریستی خدمت می‌کند. از سوی دیگر، هم‌پوشانی برخی مواضع با روایت‌های رسانه‌های وابسته به گروهک‌های تجزیه‌طلب و تروریستی شرق کشور، ضرورت شفاف‌سازی درباره مرز میان انتقاد و بازتاب روایت‌های این رسانه‌ها را دوچندان می‌کند. بی‌تردید، نقد عملکرد نیروهای انتظامی و امنیتی، به‌خودی‌خود به معنای حمایت از تروریسم نیست؛ اما همان‌قدر که نقد عملکرد نهادهای مسیول اهمیت دارد، محکومیت صریح خشونت تروریستی و دفاع روشن از امنیت مردم نیز ضروری است. پرسش اساسی از عبدالحمید این است که چرا در برابر اقدامات تروریستی که مردم و حافظان امنیت را هدف قرار می‌دهند، موضعی صریح و قاطع دیده نمی‌شود؟ آیا محکومیت بی‌قید و شرط تروریسم و اعلام موضع روشن در برابر گروهک‌های تهدیدکننده امنیت استان، بخشی از مسیولیت اجتماعی و اخلاقی چهره‌های اثرگذار نیست؟ در شرایطی که تروریست‌ها علاوه بر خشونت میدانی، به دنبال ایجاد ترس، ناامیدی و تزلزل در احساس امنیت جامعه‌اند، سکوت در برابر اقدامات آنان چه پیامد روانی و اجتماعی‌ای برای مردم خواهد داشت؟ انتهای پیام/