عبدالحسین نوایی نه اهل محفل بود و نه مریدبازی

دکتر عبدالحسین نوایی، مورخ و مصحح برجسته، که در میان اهالی فن به «پدر اسناد ایران» شهره است، نه‌تنها با پژوهش‌های دقیق تاریخی بلکه با مشیِ معلمیِ بی‌ادعا، میراثی ماندگار در تاریخ‌نگاری معاصر بر جای گذاشت. این یادداشت در بیست‌ودومین سالگرد درگذشت او، نگاهی دارد به مسیر حرفه‌ای استادی که فارغ از هیاهوی سیاسی، جان خود را وقف بازیابی هویت تاریخی ایران کرد.