بدون این مفهوم، لیبرالیسم هیچ است؛ آنچه توماس جفرسون می‌دانست/ «ماده‌گرایی» جوامع مدرن را سردرگم کرد/ رفاه اقتصادی بدون «کرامت انسانی» شکننده است

به این ترتیب، ماده‌گرایی (کم‌وبیش ناخواسته) شالودهٔ اخلاقی لیبرالیسم را از درون بلعیده است. «فرزندان روشنایی» نه چندان به دست «فرزندان تاریکی»، بلکه به دست فرزندان غروبی تاریک‌تر و خاکستری‌رنگ — یعنی ماده‌گرایی — بلعیده شده‌اند...و اگر می‌خواهیم شکوفایی واقعی انسان را تسهیل کنیم، باید مهم‌ترین شالوده فکری لیبرالیسم را به یاد آوریم — اینکه تمامی افراد، فارغ از جایگاهشان در زندگی، از «کرامت انسانی برابر» برخوردارند.