وقتی دلسوزی والدین، استقلال کودک را می‌گیرد

تهران- ایرنا- ساعت هفت صبح است؛ مادر با شتاب لقمه در دهان پسر ده‌ساله‌اش می‌گذارد، کوله‌پشتی‌اش را می‌پوشاند و پیش از آنکه کودک تکان بخورد، بند کفش‌هایش را گره می‌زند. پسر بی‌حرکت ایستاده؛ گویی آموخته که در این خانه، دست‌ها و اراده‌اش هیچ‌کاره‌اند. پانزده سال بعد؛ همان پسر پشت میز اداره نشسته، اما برای کوچک‌ترین تصمیم، دست‌هایش از استرس می‌لرزد و نگاهش با وحشت برای تایید گرفتن، در چشمان دیگران سرگردان است.