سرنوشت دلسی رودریگز؛ درس عبرتی برای شیفتگان معامله با آمریکا

رسانه ها به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، سید محمدعماد اعرابی در یادداشتی که در روزنامه کیهان منتشر شده، آورده است: بگذارید صادقانه اعتراف کنیم؛ بالاخره یک کشور توانست مسایلش را با آمریکا حل کند؛ تحریم‌ها را بردارد و با مقامات کاخ سفید به توافق برسد. بیایید از ژانویه 2025 (زمستان 1403) شروع کنیم؛ زمانی که «نیکلاس مادورو» رییس‌جمهور وقت ونزویلا به این فکر افتاد که می‌شود با دونالد ترامپ معامله کرد. ایده‌ای شبیه به غرب‌زدگان ایرانی که همان زمان در ایران، ترامپ را تاجری معرفی می‌کردند که می‌توان با او به توافق رسیده و اقتصاد کشور را شکوفا کرد! تنها چند روز پس از بازگشت ترامپ به کاخ سفید، در 31 ژانویه 2025 مادورو میزبان «ریچارد گرنل» در کاراکاس بود. گرنل به‌عنوان فرستاده ویژه ترامپ به ونزویلا رفته و قرار بود درباره آزادی 6 زندانی آمریکایی در ونزویلا گفت‌وگو کند. البته گفت‌وگوها فقط به آزادی زندانیان آمریکایی محدود نماند و درباره مسایل دیگری، از جمله تحریم‌های آمریکا علیه ونزویلا نیز مذاکره شد. نیکلاس مادورو پس از دیدار با فرستاده ویژه ترامپ گفت: «در مواردی به توافق‌های اولیه رسیده‌ایم و وقتی به آنها عمل شود، مسایل جدیدی مطرح خواهد شد، امیدواریم توافق‌های جدیدی به نفع دو کشور و منطقه حاصل شود.» او خطاب به دونالد ترامپ ادامه داد: «رییس‌جمهور دونالد ترامپ! ما اولین قدم را برداشته‌ایم، امیدواریم که بتواند ادامه یابد. ما دوست داریم که این روند ادامه یابد.» 6 زندانی آمریکایی در همان سفر آزاد شدند و با ریچارد گرنل به آمریکا بازگشتند، اما علی‌رغم این اقدام، سخنگوی کاخ سفید تاکید کرد سفر گرنل و آزادی زندانیان «به این معنی نیست که آمریکا، مادورو را به‌عنوان رهبر مشروع ونزویلا به رسمیت می‌شناسد.» با وجود حسن‌نیتی که رییس‌جمهور وقت ونزویلا نشان داد، آمریکا حتی از اعطای مجوز وعده داده‌شده‌اش به شرکت نفتی شورون برای فعالیت در ونزویلا سر باز زد. حدود هفت ماه بعد، در 6 سپتامبر 2025 مادورو نامه‌ای برای ترامپ فرستاد. این نامه چهار روز پس از اولین حمله آمریکا به یک قایق ونزویلایی به بهانه مبارزه با مواد مخدر نوشته شده بود. رییس‌جمهور وقت ونزویلا در نامه دوستانه و تا حدودی ملتمسانه خود خواستار مذاکرات مستقیم با آمریکا شد. او با رد ادعاهای آمریکا مبنی بر نقش ونزویلا در قاچاق مواد مخدر خطاب به ترامپ نوشت: «رییس‌جمهور، امیدوارم که با هم بتوانیم دروغ‌هایی را که روابط ما را لکه‌دار کرده‌اند - [روابطی] که باید تاریخی و صلح‌آمیز باشد - شکست دهیم. «این مسایل و سایر مسایل همیشه برای گفت‌وگوی مستقیم و صریح» با فرستاده ویژه شما (ریچارد گرنل) برای غلبه بر سر و صدای رسانه‌ها و اخبار جعلی باز خواهد بود.» مادورو در نامه خود علی‌رغم تجربه ناخوشایند قبلی، کانال «گرنل» را «بی‌نقص» خواند. به موازات افزایش تهدیدها و فشارهای آمریکا علیه ونزویلا، مادورو همچنان به دنبال مذاکره و معامله با ترامپ بود. 21 نوامبر 2025 او توانست یک گفت‌وگوی تلفنی مستقیم با ترامپ داشته باشد؛ گفت‌وگویی که بیشتر از 15 دقیقه طول نکشید. آن‌طور که رسانه‌های آمریکایی همان زمان فاش کردند، مادورو در این گفت‌وگوی تلفنی پیشنهادهای خیره‌کننده‌ای به ترامپ داده بود. او گفت «حاضر است قدرت را کنار گذاشته و ونزویلا را ترک کند» به شرطی که از عفو کامل برخوردار باشد و تحریم‌های آمریکا علیه خودش، خانواده‌اش و بیش از 100 مقام ونزویلایی برداشته شود. مادورو همچنین پیشنهاد داد تا زمان برگزاری انتخابات، معاون اجرایی‌اش یعنی «دلسی رودریگز» دولت انتقالی را اداره کند. درس اول اینجا بود؛ اگر مقاومت را کنار بگذارید، مطمین باشید آمریکا دیگر به تسلیم شما هم راضی نمی‌شود. این همان کاری بود که ساکنان کاخ سفید با رییس‌جمهور وقت ونزویلا کردند. آمریکا همه پیشنهادهای مادورو را که به یک تسلیم‌نامه شباهت داشت رد کرد؛ دیگر به تماس‌های تلفنی کاراکاس پاسخ نداد، حریم هوایی ونزویلا را بسته اعلام کرد و کمتر از 6 هفته بعد، در ساعت 2 بامداد 3 ژانویه 2026، با یورش به محل اقامت نیکلاس مادورو، او و همسرش را ربود و به آمریکا منتقل کرد. درس دوم را باید از سرنوشت «دلسی رودریگز»، معاون اجرایی مادورو، یاد گرفت. در پاییز 2025، یعنی درست همان زمانی که مادورو به دنبال کانالی برای معامله با ترامپ می‌گشت، «دلسی رودریگز» و برادرش «خورخه» (رییس مجلس ونزویلا) بی‌سروصدا در ارتباط با مقامات آمریکایی بودند تا به آنها ثابت کنند می‌توانند در غیاب مادورو، ونزویلا را اداره کنند. روزنامه «میامی هرالد» 16 اکتبر 2025 گزارشی منتشر کرد که نشان می‌داد دلسی و خورخه رودریگز از طریق واسطه‌های قطری دست‌کم دو پیشنهاد را در آوریل و سپتامبر 2025 به مقامات آمریکایی ارایه کرده‌اند. محور اصلی هر دو پیشنهاد، ادامه حکومت بدون حضور مادورو و گذار مسالمت‌آمیز و حفظ ثبات سیاسی در ونزویلا با نقش‌آفرینی «دلسی رودریگز» بود. «میامی هرالد» در گزارش خود مدعی شد این پیشنهادها با تایید مادورو ارایه شده است. مقامات کاخ سفید هر دو پیشنهاد را رد کردند، اما طی مبادله پیام‌ها متوجه شدند دلسی رودریگز یک چهره متعصب و سرسخت نسبت به انقلاب بولیواری نیست. حدس آنها تقریباً درست بود؛ دو ماه بعد و پس از تماس تلفنی مادورو و ترامپ، دلسی و خورخه رودریگز این بار مخفیانه و بدون هماهنگی با مادورو، از طریق واسطه‌های قطری به فکر اثبات خود به مقامات آمریکایی افتادند. به گزارش گاردین در دسامبر 2025، اندکی پیش از ربایش مادورو، دلسی رودریگز از طریق واسطه‌ها به مقامات آمریکایی گفت: «مادورو باید برود و با هر چیزی که بعد از آن پیش بیاید، همکاری می‌کنم.» اگرچه هرگز حاضر نشد در سرنگونی مادورو نقشی ایفا کند. البته مقامات آمریکایی فقط بر اساس این سخنان و وعده‌های رودریگز به او اعتماد نکردند. شاید لازم باشد به سال 2016 برگردیم؛ زمانی که در 22 دسامبر 2016 شرکت نفتی «سیتگو» (CITGO) به‌عنوان زیرمجموعه شرکت دولتی نفت ونزویلا (PDVSA) 500 هزار دلار به کمیته مراسم تحلیف دونالد ترامپ در دولت اول او کمک مالی کرد. بعدها منابع خبری فاش کردند این کمک مالی با هدایت «دلسی رودریگز» که آن زمان وزیر خارجه ونزویلا بود، انجام شده است. رودریگز می‌خواست از رهگذر این اقدام، توجه کاخ سفید را برای برقراری رابطه و سرمایه‌گذاری در صنعت نفت ونزویلا جلب کند. سال 2017 او سعی کرد از طریق برخی مشاوران سیتگو که سابقه حضور در ستاد تبلیغاتی ترامپ را داشتند، با نمایندگان جمهوری‌خواه کنگره و شرکت نفتی «اکسون موبیل» آمریکا ارتباط برقرار کند. سال 2018 رودریگز که به معاون اجرایی رییس‌جمهور ارتقا یافته و کنترل بخش بزرگی از اقتصاد نفتی ونزویلا را در دست گرفته بود، هم‌زمان برای بهبود روابط با دولت اول ترامپ، سفر مخفیانه «پیت سشنز» نماینده جمهوری‌خواه ایالت تگزاس به ونزویلا و دیدار او با نیکلاس مادورو را سازماندهی کرد. با این حساب، «دلسی رودریگز» چهره‌ای ناشناخته برای دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی آمریکا نبود. بی‌جهت نبود که سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) در ارزیابی محرمانه خود به ترامپ اعلام کرد «در صورت از دست رفتن قدرت توسط رهبر ونزویلا، وفاداران ارشد مادورو، از جمله دلسی رودریگز، معاون رییس‌جمهور، در بهترین موقعیت برای حفظ ثبات این کشور هستند.» همین ارزیابی بود که ترامپ را برای ربایش مادورو و سرنگون کردن فقط راس هرم قدرت در ونزویلا مصمم کرد و البته پیش از هر چیز به رودریگز فهماند که در صورت سرپیچی، به سرنوشت رییس سابقش دچار می‌شود. «دلسی رودریگز» یکی از چهره‌های سرشناس جریان چاوزیسم (Chavismo)، کسی که در فهرست تحریم‌های آمریکا و اروپا قرار گرفته بود، فرزند «آنتونیو رودریگز» یکی از قهرمانان انقلاب بولیواری؛ حالا تبدیل به مهره‌ای برای اجرای سیاست‌های آمریکا شده است. آمریکا اما به همین اندازه هم راضی نیست. با روی کار آمدن رودریگز، کاخ سفید به کمترین چیزی که اهمیت داد، حفظ اعتبار و آبروی او نزد افکار عمومی ونزویلا بود. آمریکا با رودریگز به توافق رسید، تحریم‌ها علیه او را برداشت و تحریم‌های ونزویلا را هم کاهش داد، اما پول نفت ونزویلا روانه خزانه کاخ سفید شد. آمریکا کنترل مستقیم بازاریابی، مدیریت درآمد و نظارت عملیاتی بر نفت ونزویلا را به دست گرفت. 28 می 2026 مدیر فروش شرکت دولتی نفت ونزویلا (PDVSA) در اطلاعیه‌ای به مشتریان خود اعلام کرد که از این پس پرداخت‌ها باید به‌طور مستقیم به حساب‌هایی در وزارت خزانه‌داری آمریکا واریز شود. به گزارش نشریه «فایننشال‌تایمز»، دولت آمریکا از ابتدای سال جاری میلادی تاکنون بیش از 13 میلیارد دلار درآمد از محل فروش نفت ونزویلا به دست آورده، اما تقریباً هیچ توضیحی درباره سرنوشت این پول ارایه نکرده است. این در حالی است که 24 ژوین 2026 دو زلزله ویرانگر خسارت‌های جانی و مالی فراوانی روی دست دولت ونزویلا گذاشت. بیش از 6500 نفر جان باختند و سازمان ملل خسارت واردشده تنها به ساختمان‌ها و زیرساخت‌ها را 37 میلیارد دلار برآورد کرد. با وجود این حادثه تلخ، اما آمریکا حاضر نشد هیچ توضیحی درباره پول نفت ونزویلا و بازگرداندن آن بدهد و در اظهاراتی مضحک از کمک 386 میلیون دلاری به ونزویلا برای امدادرسانی خبر داد! اندکی بعد، بدون اطلاع‌رسانی قبلی و در یک توافق جنجالی، آمریکا حق توسعه 17 میدان نفتی ونزویلا را با سهم 55 درصدی از تولید، به مدت 100 سال در اختیار گرفت. چیزی که باعث شد واشنگتن کنترل اکثریت بیش از 65 میلیارد بشکه ذخایر اثبات‌شده نفت ونزویلا را به دست آورد. رودریگز حتی موافقت کرد بخشی از ذخایر طلای ونزویلا به ارزش حدود 4 میلیارد دلار از انگلستان به آمریکا منتقل شود. با وجود تمام این معامله‌ها و امتیازاتی که به کاخ سفید داده شد، اما نرخ رشد اقتصادی ونزویلا در سه‌ماهه نخست سال، پایین‌ترین میزان در پنج سال گذشته بود. پس از 7 سال، کاراکاس، پایتخت ونزویلا، قطعی برق را تجربه کرد و مردم ونزویلا در اعتراض به افزایش خاموشی‌های گسترده به خیابان آمدند. طبق قانون اساسی ونزویلا، 30 روز پس از خالی شدن جایگاه ریاست‌جمهوری باید انتخابات برگزار شود، اما با گذشت 260 روز هیچ خبری از انتخابات در ونزویلا نیست و البته دیگر هیچ‌کس هم در کاخ سفید نگران دموکراسی و حق رای مردم در ونزویلا نیست! «الیوت آبرامز» که در دولت اول ترامپ به‌عنوان فرستاده ویژه در ونزویلا منصوب شد، به «آسوشیتدپرس» می‌گوید: «هیچ‌کدام از حرف‌های ترامپ نشان نمی‌دهد که دولتش در حال بررسی گذار سریع از دلسی باشد. هیچ‌کس در مورد انتخابات صحبت نمی‌کند. اگر [کسانی] فکر می‌کنند دلسی امور را اداره می‌کند، کاملاً در اشتباه هستند.» درسی که از سرنوشت «دلسی رودریگز» باید یاد بگیریم این است که آمریکا با شما معامله می‌کند، اما در این معامله ثروت ملی، استقلال، آزادی، عزت، آبرو و شرف شما را، همه را با هم می‌خواهد؛ حتی اگر در ارتباطات مخفیانه برای کاخ سفید خودشیرینی کرده باشید! برخی مسیولان جمهوری اسلامی که هنوز در کنج دلشان تمایلی به معامله با آمریکا احساس می‌کنند، خوب است علاوه بر قاب عکس «جولانی»، یک قاب عکس از «دلسی رودریگز» را هم پیش چشمان خودشان بگذارند. منبع: کیهان انتهای پیام/