خبری
·
یکرفتار ضدایرانی؛ وقتی دیگران به آثار ضد اسراییلی جایزه میدهند!
جشنواره فیلم ونیز علیه اسراییل جایزه میدهد اما بازیگر ما فراموش میکند حتی یک حرف علیه همان دشمن بزند.
فرهنگی
خبرگزاری تسنیم-محمدباقر صنیعی منش: جشنواره فیلم ونیز از سال گذشته تا جشنواره 83ام که امسال برگزار شد، شاهد یک تغییر جالب و جدی است؛ آن هم رویکرد ضداسراییلی آن. اینبار در جشنواره فیلم ونیز مستند ضداسراییلی نزا که سازندگان اسراییلیاش یعنی یووال آبراهام و راشل سزور آن را ساختد 25 دقیقه تشویق شد.
«میکی زوهار» وزیر فرهنگ رژیم کودک کش اسراییل در واکنش به این مستند این دو فیلمساز را به «خیانت» متهم و تهدید کرد برای سلب تابعیت اسراییلی آنها اقدام خواهد کرد.
این رویکرد جشنواره فیلم ونیز البته بهواسطه دبیر جشنواره یا مسیولین برگزاری نیست زیرا چیزی که این فضا را در جشنواره ایجاد کرده صرفاً انتخاب و حضور فیلم و همینطور جایزه بردن آن نیست بلکه اعتراض مدافعین فلسطین علیه اسراییل در فضای جشنواره و همینطور کنشهای کارگردان فیلمها در ضریب دادن آن بسیار اهمیت دارد.
غفلت نابازیگر ایرانی در ونیز/همهجا بازی میکنید غیر از فیلم!
سال گذشته نیز با برتری فیلم «صدای هند رجب»، فضای جشنواره ونیز علیه اسراییل شد. این رویه در کنار جنبشی به نام همهباهم برای فلسطین که از مدتی قبل در حرکت بود باعث شد فضای هنری ضداسراییلی و آمریکایی خصوصاً با جنگ علیه ایران گستردهتر شود و دامنه آن به کنش هنرمندانی مانند خاویر باردم، سوزان ساراندون، مارک رافالو و... برسد و در نهایت در یک سال گذشته شاهد اتفاقات بزرگی در عالم هنری و سینمایی علیه رژیم جعلی اسراییل بودیم.
ساراندون: هالیوود برای حمایت از فلسطین تحریمم کرد/این است ساختار قدرت!
البته تغییری را که در فضای جشنواره ونیز رخ داده نباید به تنهایی دید بلکه باید آن را کنار تغییراتی که در دیدگاه تفکرات عموم مردم غرب رخ داده دید. مردمی که دیگر تاب تحمل هزینه دادن برای اسراییل را در آمریکا و ممالک غربی ندارند.
طی روزهای قبل هم ویدیویی از تماشاگران یک استندآپ کمدی در فضای مجازی وایرال شد که به خاطر حمایتی که کمدین از اسراییل کرده بود از سالن خارج شدند تا جایی که کمدین مفلوک مجبور شد برنامه را به تنهایی برای صندلیهای خالی اجرا کند.
بله! دنیا از شرق و غرب روزبروز در حال بیدارتر شدن است که اسراییل و حامی تروریست آن یعنی آمریکا چه بلایی بر سر انسانیت و بشریت میآورند.
سازندگان نزا که خود اسراییلی هستند اما علیه کودککشی اسراییل فیلم ساختند و در جشنواره فیلم ونیز برنده جایزه بهترین مستند شدند
اما آنچه مایه دلسوزی و تعجب فراوان است رویکرد برخی افراد ظاهرا ایرانی، در فستیوالهای جهانی معتبر است. این «ما» تنها یک مای عادی نیست؛ جمعی است که خودش قربانی تجاوز و حمله دشمنان به این آب و خاک است تا جایی که در یک حمله تنها 168 کودک مظلوم کشته میشوند و صدها زن و مادر به شهادت میرسند.
اما درست جایی که باید این صدا به گوش مردم جهان برسد، یکباره صحبت از آزادی زنان میشود؛ آزادی که اگر نسخه ظاهریاش را هم در نظر بگیریم، مدتی است از حد گذشته و به افراط رسیده است. بنابراین بیان مسایل نخنمایی چون آزادی زنان در ایران، حرفهایی است که دیگر همه میدانند اسباب خوشآیند دشمنان آن «ما»ی ایرانیهاست.
با این حال مساله صرفاً پرداختن به این جنس از صحبتها که در جشنوارههای خارجی ادامه داشته نیست بلکه صحبت بر سر این است که چرا فهم و درک یکسری مسایل در بین جماعتی که بازیگر یا هنرمند خوانده میشوند، وجود ندارد. فهمی که باعث میشود حرف از مردم جنگزده و مظلومان کشورمان که قربانی آزادی ظاهری غربی شدهاند، به زبان بازیگر جایزهگرفته جاری شود!
عجیب و غیرطبیعی نیست؟! خصوصاً در جشنوارهای که عیان است که بخشی از آن فضای ضداسراییلی پیدا کرده و هیچ مشکلی برای موضعگیری علیه دشمنان ما ندارد. اینجا همان جایی است که مرز میان وجدان و تملق روشن میشود.
روزهای ایندوره جشنواره ونیز هم گذشت اما تصویر زشت و منفی که خانم بازیگر از خود در افکار عمومی ایران ساخت تا ابد باقی میماند؛ ننگی که منجر به خشم فزایندهای برای تمام آزادگان ایرانی با هر سلیقه و تفکری شده است.
انتهای پیام/
0 بازدید
منبع اصلی ↗