معماری نهادی، مشروعیت مضاعف و چرخه تاب‌آوری در جمهوری اسلامی ایران

بدین ترتیب، تجربه جمهوری اسلامی ایران نشان می‌دهد که یک نظام سیاسی می‌تواند بدون اتکای صرف به رهبری فردی، از دل بحران‌های عظیم عبور نموده و حتی مستحکم‌تر از پیش ظاهر شود. این تجربه، یک موردکاوی منحصربه‌فرد برای نظریه‌پردازی در باب «حکمرانی مشارکتی‑دینی» و «نهادسازی انقلابی» است که شایسته مطالعه عمیق در محافل علمی است. الگوی نظری پیشنهادی در این یادداشت، گامی مقدماتی در این مسیر است و امید می‌رود با پژوهش‌های تطبیقی و میان‌رشته‌ای آتی، غنای بیشتری یابد.