چوب‌پر سبز، دارالذکر و صفی که تمام نمی‌شود

خودم را رسانده‌ام به صحن آزادی. دیرم شده. از آن دیرشدن‌هایی که آدم مدام ساعت را نگاه می‌کند و قدم‌هایش را تندتر برمی‌دارد، اما دلش هنوز جایی عقب‌تر مانده است؛ جایی که قرار است چند دقیقه دیگر بایستد و زیارت کند.