ضعف نشان دادید جنگ شد

مسیله جنگ و صلح، همواره از بنیادیترین موضوعات فراروی هر جامعه‌ای به شمار میرود؛ جامعه‌ای که خواهان ثبات، امنیت و پیشرفت است، ناگزیر از تحلیل دقیق عوامل موثر بر صلح یا جنگ در مرزهای خود میباشد. آقای پزشکیان، رییس جمهور، در نشستهای مختلف، از جمله در جمع خبرنگاران، بسیاری از معضلات اقتصادی و اجتماعی کشور را به شرایط جنگی و اقتضایات آن نسبت داده اند. پرسش اصلی این است که سهم دولت در وقوع جنگ و شرایط نه جنگ و نه صلح چه میزان بوده است؟ پاسخ به این پرسش، موضوعی چندوجهی و نیازمند کالبدشکافی دقیق از لایههای مختلف سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و امنیتی است. در این نوشتار، بر آنیم تا نشان دهیم که چگونه مجموعهای از رفتارها، گفتارها و تصمیمات، به بازتولید و تقویت این باور غلط در میان آمریکا و رژیم صهیونیستی انجامیده است که «ایران در ضعیفترین نقطه تاریخ خود قرار دارد و بهترین زمان برای “تمام کردن کار” فرارسیده است». جنگهای اخیر -که طی کمتر از یک سال و نیم گذشته سه دوره آن را پشت سر گذاشتهایم: جنگ دوازدهروزه، جنگ تحمیلی سوم به طول سیونه تا چهل روز و جنگ اخیر هرمز- عمدتاً مبتنی بر یک محاسبه راهبردی از سوی دشمنان رقم خورده است. دشمن، یعنی آمریکا و رژیم صهیونیستی، بر این باور بود که ایران به لحاظ اقتصادی، اجتماعی و حتی سیاسی، در موقعیتی شکننده قرار دارد و تاب آوری آن در حدی نیست که در برابر یک ضربه نظامی گسترده مقاومت کند. این تحلیل مبتنی بر «محاسبات غلط» از واقعیتهای ایران است. اما پرسش این است که این “محاسبات غلط” از کجا نشات میگیرد و چگونه دستگاه تصمیمگیری کشور، به ویژه دولت، در تشدید یا تضعیف به آن موثر است؟